Karar Detayı

9. Hukuk Dairesi 2025/8350 E. , 2025/10010 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2025/261 E., 2025/2202 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 44. İş Mahkemesi
SAYISI : 2023/580 E., 2024/500 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 30.11.2005-12.05.2023 tarihleri arasında pratisyen hekim (işyeri hekimi) olarak kesintisiz çalıştığını, Türk Tabipler Birliği tarafından belirlenen asgari ücret kadar ücret ödenmesi gerekirken müvekkiline 2022 Aralık ile 2023 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan ve Mayıs ayları ücretinin ödenmediğini, davalı tarafından iş sözleşmesinin haksız ve ihbar öneli tanınmaksızın feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacı ile eser sözleşmesi imzalandığını ve Kurum hekimi olarak işe başladığını, sözleşmelerin her yıl yenilendiğini, 01.01.2023 tarihinde yeni sözleşme döneminde yapılan kontroller sonucunda davacının emekli aylığı aldığının ve bu hususu Kuruma bildirmediğinin ortaya çıktığını, sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğinden dolayı ve 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun
'un 30/2 hükmü gereği sözleşmenin yenilenmesinin mümkün olmaması nedeniyle iş sözleşmesinin 31.12.2022 tarihi itibarı ile sonlandırıldığını, davacının çalıştığı süre boyunca 2022 Aralık ayı dâhil tüm hak edişlerinin eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ücret, düzenli çalışma ve bağımlılık unsurları dikkate alındığında taraflar arasındaki ilişkinin iş sözleşmesine dayalı olduğu, davalı işveren davacının iş sözleşmesinin 31.12.2022 tarihinde son bulduğunu savunmuş ise de gerek taraf gerekse tanık beyanlarından davacının 11.05.2023 tarihine kadar fiilen işyerinde çalıştığının anlaşıldığı, işverence davacının iş sözleşmesinin 31.12.2022 tarihinde feshedildiğine dair yeterli delil sunulmadığı, aksine işverence düzenlenen ihtarname içeriğinden bile davacının 10.05.2023 tarihine kadar işyerine gidip geldiği ve işi ile ilgili işlemler yaptığının anlaşıldığı, ayrıca işyeri giriş ve çıkış kayıtlarından davacının 01.01.2023-11.05.2023 tarihleri arasında da işyerine giriş çıkış yaptığı ve yine sunulan reçete listelerinden bu tarih aralığında reçete düzenlediğinin görüldüğü, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacının davalı işverenlik nezdinde 30.11.2005-11.05.2023 tarihleri arasında her yıl yenilenen zincirleme kısmi süreli iş sözleşmeleri ile çalıştığı ve bu iki tarih arasındaki hizmet süresinin 17... ay 12 gün olduğunun tespit edildiği, davacının en son net 23.037,77 TL ücret aldığı, sigorta kayıtlarına göre davacının 2011 yılından bu yana emekli olarak davalı işyerinde çalıştığı, bu durumunun işverence de bilindiği, davacının belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığı, iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmaksızın ve ihbar öneli tanınmaksızın feshedildiği, ücretin tam ve zamanında ödendiğini ispat yükünün işverene ait olduğu, 2023 yılına ait ücretlerin ödendiğinin davalı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasında 30.11.2005 tarihli istisna sözleşmesi altında sözleşme yapılmış ise de davacının davalı işverenlik nezdinde işyeri hekimi olarak çalıştığı, taraflar arasında işçi işveren ilişkisi bulunduğu, davacının belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığı kabulünün isabetli olduğu, sözleşmede salt süre belirlenmesinin o sözleşmeyi belirli süreli iş sözleşmesi haline getirmeyeceği, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmasını gerektirir objektif esaslı unsurların bulunmadığı, davacının işyeri hekimi olduğu, davalı işveren davacının iş sözleşmesinin 31.12.2022 tarihinde feshedildiğini savunmuş ise de bu yönde dosyaya yeterli delil sunmadığı gibi gönderilen ihtarname içeriği, işe giriş çıkış kayıtları ve düzenlenen reçetelere göre davacının 11.05.2023 tarihine kadar işyerinde fiilen çalıştığının anlaşıldığı, belirlenen hizmet süresinin yerinde olduğu, işverence; davacının emekli olarak çalıştığı ve emekli olduğunu işverenden gizlediği, bu şekilde doğruluk ve bağlılığa aykırı davranışta bulunduğu, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği savunulmuş ise de davacının 2011 yılından beri emekli olarak çalıştığı, işveren feshinin haksız olduğu kabulünün hukuka uygun olduğu, kıdem ve ihbar tazminatlarına hükmedilmesinin isabetli olduğu, bakiye yıllık izinlerin kullandırıldığının ispatlanmadığı, davacının 2023 yılına ait ücretlerinin ödenmediği, davalının istinaf itirazlarının yerinde olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde;
1. Taraflar arasındaki ilişkinin iş sözleşmesi olduğu yönündeki kabulün hatalı olduğunu,
2. Müvekkil Kurumun davacının sözleşmesini feshetmesinin haklı ve geçerli bir fesih olup davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanmasının mümkün olmadığını,
3. Davacının sözleşmesinin 31.12.2022 tarihinde sona erdiği dikkate alındığında davacının 2023 yılına ait ücretlere hak kazanmasının mümkün olmadığını,
4. Yıllık izin ücreti alacağının kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya açıkça aykırılık teşkil ettiğini ileri sürmüştür.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık; hizmet süresi, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı, ücret ile yıllık izin ücretinin hesaplanmasına ilişkindir.
Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeple;
Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,
Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
17.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.