Yargıtay yargitay 2025/7893 E. 2025/9326 K.

9. Hukuk Dairesi 2025/7893 E. , 2025/9326 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi
SAYISI : 2022/1021 E., 2025/1187 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi
SAYISI : 2018/239 E., 2022/136 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.04.2007-18.06.2018 tarihleri arasında davalı Şirkette müdür olarak çalıştığını, 2010 yılında baskı, zorlama ve muvaazalı sözleşme ile acente olarak gösterildiğini ancak müdür olarak çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin acente sözleşmesini imzaladıktan sonra aynı şubede müdür olarak çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, 29 Ekim, 1 Mayıs ve 1 Ocak dışındaki ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; Mahkemenin görevli ve yetkili olmadığını, zamanaşımı def'inde bulunduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 17.04.2007-18.06.2018 tarihleri arasında çalıştığı, emsal ücret araştırmalarıyla davacının yaptığı iş dikkate alındığında ücretinin tanık beyanı doğrultusunda net 5.000,00 TL olarak kabulü gerektiği, kıdem ve ihbar tazminatı gerektirmeyecek şekilde iş sözleşmesinin feshedildiğinin davalı tarafından ispatlanamadığı, dosyaya ücretin ödendiğine dair yazılı belge sunulmadığından 9 aylık ücret alacağı hesabının kabulüne karar verildiği, tanık beyanları doğrultusunda fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının hesaplandığı, davacının kıdemine göre 190 gün yıllık ücretli izin alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasındaki sözleşmenin, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 102. maddesinde tanımlanan acentelik sözleşmesinin unsurlarını taşımadığı, davacı ile davalı Şirket arasındaki ilişkinin işçi işveren ilişkisi olduğu, davacının yıllık izinlerini kullandığının ya da ücretinin ödendiğinin ispat yükü üzerinde olan davalı işveren tarafından ispat edilemediği, yine aynı şekilde ispat yükü üzerinde olan işveren tarafından davacının dokuz aylık ücretinin ödendiğinin ispat edilemediği, davacının tüm çalışma süresi boyunca davalının emir ve talimatları doğrultusunda hareket ettiğinin dosya kapsamı itibarıyla davacı tarafça ispat edildiği, davacının fazla çalışma yaptığını ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı iddialarını tanık beyanlarıyla ispat ettiği, davalı tarafın ek rapor alınması talebinin reddi gerekçesinin İlk Derece Mahkemesi gerekçeli kararında detaylı ve dosya kapsamıyla uyumlu olarak açıklandığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde;
1. Ücretin hatalı belirlendiğini,
2. Davacının acente olduğunu,
3. Davacının ticari defter ve kayıtları üzerinde acente süreci içerisinde davacı tarafından yapılan giderlerin tespiti amacıyla ek rapor alınması taleplerinin gerekçelendirilmeden reddedildiğini,
4. Davacının 11 yıl izin kullanmadığı, son 9 aylık ücretini almadığı, aynı dönemde fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerini almadığı yönündeki iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, bunun tek açıklamasının davacının acente olması olduğunu ileri sürmüştür.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, taraflar arasında işçi işveren ilişkisi mi yoksa geçerli bir acentelik sözleşmesi mi bulunduğu, sonucuna göre dava konusu alacakların ispat ve hesaplanmasına ilişkindir.
Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle ileri sürülen temyiz nedenlerine göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeple;
Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,
01.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.