Yargıtay yargitay 2025/5768 E. 2025/14960 K.

7. Ceza Dairesi 2025/5768 E. , 2025/14960 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
KARAR SAYISI: 2025/1550 E., 2025/1992 K.
SUÇ: 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet
ASIL KARAR: İstinaf başvurusunun esastan reddi
EK KARAR: İstinaf başvurusunun kabule şayan olmamasından dolayı reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan ek karar ve asıl kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.01.2023 tarihli ve 2022/223 Esas, 2023/55 Karar sayılı kararı ile sanığın beraatine, suça konu aracın sahibine iadesine, adlî emanette kayıtlı sanığa ait cep telefonları ve sim kartların sahibine iadesine, imaj kayıtlarını içerir flash belleğin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 19.03.2024 tarihli ve 2023/2553 Esas, 2024/607 Karar sayılı kararı ile o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan Gümrük İdaresi vekilinin istinaf başvuruları üzerine "23/09/2021 tarihli görüntü inceleme raporu, olay tespit tutanakları, 26/01/2021
tarihli materyal inceleme tutanağı, tutulan tutanaklara göre sanığın Türkiye'ye giriş yaptıktan sonra kaydettiği videoda ... plakalı aracın ruhsat sigorta gibi gümrük işlemleri için gerekli belgelerinin olmaması nedeni ile ve daha önce yurda getirdiği halen Türkiye de bulunan bir aracının olması nedeni ile girişine izin verilmediğini, bu şekilde ülkeye girdiğini anlattığına dair görüntülerin mevcut olduğunun belirlendiği dolayısı ile sanığın ... plakalı aracı yasal olarak yurda ithal etmesinin mümkün olmadığını bildiği halde kaçak olarak yurda soktuğu, dolayısı ile sanığın amacının başlangıçtan itibaren yurda gümrük işlemine tabi tutmaksızın eşya sokma olduğunun anlaşılmasına rağmen dosya kapsamı ile uyuşmayan ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Edirne 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.10.2024 tarihli ve 2024/349 Esas, 2024/14 Karar sayılı kararı ile, sanığın mahkûmiyetine, 10 ay hapis ve 400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, ertelemeye, suça konu aracın müsaderesine, tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin Hazineye gelir kaydına, adlî emanette kayıtlı sanığa ait cep telefonları ve sim kartların sahibine iadesine, imaj kayıtlarını içerir flash belleğin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmiştir.

4.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 13.05.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı asıl kararı ile katılan Gümrük İdaresi vekili ve sanık müdafiin istinaf başvuruları üzerine istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.
5.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 11.06.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı ek kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz başvurusu üzerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının asıl karara yönelik temyiz isteği; asıl karar temyize tabi olduğu halde kesin olduğu belirtilerek karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, karar başlığında istinaf olunan kararın mahkûmiyet kararı yerine beraat kararı olarak yazıldığına, sanığın teşdiden cezalandırılması gerektiğine, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının yeterli gerekçe gösterilmeden ertelendiğine, ek karara yönelik temyiz isteği ise; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 19.03.2024 tarihli ve 2023/2553 Esas, 2024/607 Karar sayılı kararının hukuken geçerli olmadığına, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 13.05.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı kararının temyizinin kabil olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı ilâmında da açıkça belirtildiği üzere; "Bölge adliye mahkemelerinin hükmün bozulmasına karar verebileceği hâller, 5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde tahdidi olarak sayılmıştır. Bu düzenlemelere göre istinaf mahkemelerince hükmün bozulmasına karar verilen hâllerde bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin, dosyanın yeniden incelenmek ve hükmolunmak üzere hükmü bozulan ilk derece mahkemesine veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği diğer bir ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar vermesi gerekmekte olup, görüldüğü üzere bölge adliye mahkemesinin bozma kararı verebileceği hâller, kati surette davanın esasına ilişkin değil ve fakat
yargılamaya dair usul kurallarının ağır ve açık ihlalleri ile hükme müteessir usul kurumlarının ihmali suretiyle hüküm kurulması durumlarına münhasırdır.

5271 sayılı Kanun'un 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan kararları temyiz edilebileceğinden, bölge adliye mahkemesinin Kanun'un açık hükmüne aykırı şekilde verdiği bozma kararının temyiz edilebilmesinin de mümkün olmadığı anlaşılmıştır. Bu sebeple ilk derece mahkemesi hükmünün hukuka aykırılık taşıdığının tespit edilmesi durumunda bölge adliye mahkemesi ceza dairesince ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırarak yeniden hüküm kurulması gerektiği hâlde bozma kararı verilmesi nedeniyle sanığın temyiz hakkının kısıtlanması söz konusu olacaktır."

Bu nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin, kanuni dayanağı bulunmayan 19.03.2024 tarihli bozma kararı ile anılan bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen 17.10.2024 tarihli kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olması da gözetilerek;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 11.06.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararı ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 13.05.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine dair asıl kararları; Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen ilk karar olan 17.01.2023 tarihli ve 2022/223 Esas, 2023/55 Karar sayılı hüküm ile ilgili olarak yapılan istinaf istemi üzerine istanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi tarafından 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesi de gözetilmek suretiyle istinaf incelemesi yapılıp, duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 11.06.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair hukuka aykırı ek kararı kaldırılarak asıl hükmün incelenmesinde; başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 13.05.2025 tarihli ve 2025/1550 Esas, 2025/1992 Karar sayılı kararının gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
02.12.2025 tarihinde karar verildi.