Yargıtay yargitay 2025/14510 E. 2025/21538 K.

2. Ceza Dairesi 2025/14510 E. , 2025/21538 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/182 E., 2020/365 K.
SUÇ : Hırsızlık
KARAR : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.11.2025 tarihli ve KYB-2025/124091 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
"Dosya kapsamına göre, sanığın asker arkadaşı olan katılana lavaboya gideceğini söyleyip telefonun ışığını açmasını isteyerek katılandan aldığı telefonla birlikte yanından ayrıldığı ve sonrasında geri dönmediğinin iddia ve kabul edildiği olayda, her ne kadar, Mahkemece nitelikli hırsızlık suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de,
Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 17/03/2025 tarihli ve 2025/371 esas, 2025/3464 karar sayılı ilâmında yer alan, "Taraflar arasında uzlaştırma kurumu usulüne uygun bir şekilde uygulanmadığı halde Mahkemesince uzlaşmanın sağlandığı gerekçesiyle sanık hakkında hırsızlık suçundan düşme hükmü kurulması yasaya aykırı ise de; müşteki ...'ın olay günü arkadaşına gitmek için yürüdüğü sırada, mahalleden tanıdığı olan sanık ... ile karşılaştığı, sanığın birini aramak bahanesi ile müştekiden Samsung S-5660 Galaxy marka cep telefonunu istediği, müştekinin, sanığa cep telefonunu görüşme yapması için verdiği, ancak sanığın telefonu alarak olay yerinden uzaklaştığı iddia ve kabul olunan olayda suç vasfının TCK'nın 155/1. maddesine temas ettiği,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında;
Somut olayda, katılan ile sanığın birbirlerini askerlik döneminden tanımaları ve suça konu telefonun katılanın rızasıyla sanığa verilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin uzlaştırma kapsamında bulunan ve 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
Hükümlünün, daha evvelden birlikte askerlik yapmış olmalarından dolayı tanıdığı katılan ile suç tarihinde buluştukları internet kafede otururlar iken, katılana, tuvalete gideceğini, ancak internet kafenin tuvaletinin ışığının yanmadığını söyleyerek bu nedenle cep telefonunun ışığından faydalanmak için katılandan cep telefonunu istediği ve katılanın da cep telefonunu hükümlüye verdiği, ardından hükümlünün, kendisini katılana fark ettirmeden suça konu cep telefonu ile birlikte gündüz vakti internet kafeden uzaklaştığı olayda; hükümlü tarafından, suça konu cep telefonunun, katılanın iradesi dışında bulundukları internet kafeden götürüldüğü, böylelikle cep telefonunun zilyetliğinin katılan tarafından hükümlüye devredilmediği de dikkate alındığında, hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu, anılan eylemin, 5237 sayılı Kanun'un 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturmayacağı anlaşılmakla, mahkemenin suç vasfının hırsızlık olduğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.