Yargıtay yargitay 2023/20194 E. 2025/21896 K.

2. Ceza Dairesi 2023/20194 E. , 2025/21896 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/858 E., 2022/2791 K.
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddine, temyiz isteminin reddine
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması, onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun’un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, delillerin yeterli olmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında 01.12.2022 tarihli, 2020/405 Esas, 2021/849 Karar sayılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre Mersin 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2018 tarihli ve 2017/694 Esas, 2018/425 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanığın istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 29.09.2020 tarihli ve 2019/758 Esas, 2020/1807 Karar sayılı kararı ile “...Olayın gelişimine göre olayın tanığı olan ve kovuşturma aşamasında hiç bir şekilde bilgisine başvurulmadığı anlaşılan sanığın annesi ...'ın usulüne uygun bir biçimde tanık sıfatıyla beyanı tespit edilip, söz konusu suçta kullanılan ve sanık adına kayıtlı olan telefon hattını suç tarihi itibariyle kendisinin kullanıp kullanmadığının ve olaya ilişkin bilgisinin ayrıntılı olarak sorulup, ilgili hatta ilişkin baz istasyonu ve görüşme ve mesajlaşma kayıtlarının da getirtildikten sonra diğer delillerle birlikte değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması; sanığın kullandığı iddia olunan ve suça konu telefona takılarak kullanılan 05...59 numaralı telefon hattının 30/12/2015 gününden 15 gün öncesi ve sonrasının baz istasyonu sinyal bilgilerini içerir şekilde HTS kayıtlarının getirtilerek incelenmesi, toplanan delillere göre sanığın hukuksal durumunun tartışılıp değerlendirilmesi gerekirken savunma için önemli olan bu delil dosyaya getirtilmeden eksik incelemeyle ve savunma hakkının kısıtlanması sonucu doğuracak bir biçimde hüküm tesisi; müştekinin adına kayıtlı hat ile en son gece 21:47'de görüşme yaptığının, bu telefonun sanığa ait hat ile aynı gece 02:10'da kullanıldığının ve bu itibarla eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayin olunması; sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Mersin 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/239 esas, 2015/261 karar sayılı dosyasında sanık hakkında TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması nedeniyle TCK'nın 58/5 maddesi uyarınca söz konusu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi; 28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerine tekabül eden hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,...” nedenleriyle hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı,
Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “…Bölge Adliye Mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği, keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş, bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır. Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur. Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 29.09.2020 tarihli ve 2019/758 Esas, 2020/1807 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine verilen Mersin 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2021 tarihli ve 2020/405 Esas, 2021/849 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.