Yargıtay yargitay 2023/20101 E. 2025/21894 K.

2. Ceza Dairesi 2023/20101 E. , 2025/21894 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/1800 E., 2022/1997 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.11.2016 tarihli ve 2015/230 Esas, 2016/840 Karar sayılı kararı ile hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 06.01.2017 tarihli ve 2017/19 Esas, 2017/38 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.10.2022 tarihli ve 2021/18198 Esas, 2022/13649 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan "Sanığın üzerine atılı TCK'nın 142/2-h maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, sanığın duruşmada hazır bulundurulması, bunun mümkün olmaması durumunda ise SEGBİS sistemi aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, talimat mahkemesince savunmasının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196/2. maddesine aykırı davranılmasından" bahisle bozma kararı verildiği, bozma ilâmından sonra Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli ve 2022/1800 E., 2022/1997 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyize tâbi olup Yargıtay tarafından incelenmesinin gerekeceği hâlde, hükmün istinaf kanun yoluna tâbi olduğundan bahisle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderildiği ve 03.05.2023 tarihli, 2023/654 Esas, 2023/484 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanık müdafiinin temyizi üzerine Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderildiği ve 03.05.2023 tarihli, 2023/654 Esas, 2023/484 Karar sayılı kararı yok hükmünde sayılarak yapılan incelemede;
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyizinin, sanığın suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli delilin bulunmadığına, beraatine karar verilmesinin gerektiğine, lehine olan hükümlerin uygulanmadığına, eksik inceleme sonucunda mahkûmiyet kararı verildiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla mahkûmiyet kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.