Karar Detayı

1. Ceza Dairesi 2025/1602 E. , 2025/9021 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2024/778 E., 2024/1551 K.
SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.02.2024 tarihli ve 2021/323 Esas, 2024/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.10.2024 tarihli ve 2024/778 Esas, 2024/1551 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının katılandan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan söz ve davranış

bulunmadığı halde sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini hususu eleştirilerek 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığına, sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturacağından bahisle suç vasfına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
Sanık ile katılanın Eskişehir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak cezalarını infaz ettikleri, olay tarihinde aynı koğuşta kaldıkları sanığın koğuş kapısına vurarak infaz koruma memurlarını çağırdığı, ısrarla kapıya vurmaya devam etmesi üzerine katılanın rahatsız olduğu ve sanığı kapıya vurmaması hususunda uyardığı, bu uyarıya sinirlenen sanığın katılanın üzerine doğru koştuğu ve yumruk attığı, katılanın kafasını duvara vurduğu, cebinden jilet çıkararak katılana doğru savurduğu, katılanın geri çekilmesi üzerine katılanı omuz ve göğüs bölgesinden yaraladığı anlaşılan olayda;

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirecek derecede husumet bulunmadığı, olay günü taraflar arasında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, .... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 22.06.2021 tarihli adli raporuna göre mağdurun sol göğüs ve sağ frontal bölgesindeki yaralanmasının hayati tehlike oluşturmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı ve sanığın eylemini sona erdirmesi bakımından ciddi bir engel nedenin varlığına rastlanmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın ortaya çıkan kast ve iradesinin öldürmeye yönelik olduğunun şüpheli kaldığı öte yandan sanığın soruşturma aşamasında cezaevi idaresi tarafından alınan beyanları ile Cumhuriyet savcısı huzurunda alınan savunmasının müdafii huzurunda gerçekleşmemesi karşısında yüklenen suç bakımından hukuka uygun delil niteliğinde olmadığı ve hükme esas alınamayacağı anlaşıldığından dosyadaki hukuka uygun şekilde elde edilen geçerli kanıtlara göre sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması yerine yazılı şekilde suç vasfında yanılgıya düşerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurularak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Kabule göre de; sanık ile katılanın aynı koğuşta bulundukları sırada sanığın sık sık kapıya vurarak görevli çağırmasından rahatsız olan katılanın kapıya vurmaması hususunda sanığı uyarması üzerine sanığın katılana jiletle vurarak yaraladığı olayda katılandan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan söz ve davranış bulunmadığı halde sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini ile hükümden sonra 04.06.2025 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda DeğişiklikYapılmasına Dair Kanun'un 14. maddesi ile 5275 sayılı Kanunun 108/3. maddesinde yer alan "...durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez." ibaresi "...durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme süreleri uygulanır." şeklinde değişikliğin gözetilmesinde yasal zorunluluk bulunması hususları, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünün (2) ve (3) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.10.2024 tarihli ve 2024/778 Esas, 2024/1551 Karar sayılı kararının "suç vasfı, haksız tahrik ve koşullu salıverilme yönlerinden" 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Eskişehir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2025 tarihinde karar verildi.