Yargıtay yargitay 2021/4733 E. 2025/8412 K.

12. Ceza Dairesi 2021/4733 E. , 2025/8412 K.

"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2017/3183 E., 2018/1146 K.
SUÇ : Taksirle öldürme
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63 maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına mahsuba karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri uyarınca hapis cezası ile cezalandı 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine, sanığın bir insanı vurmak istediğine, insan vurma amacıyla hareket ettiğine, taksirle öldürme suçundan verilen hükmün bozularak suç vasfının kasten öldürme biçiminde değerlendirerek hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; alt sınırdan uzaklaşılarak temel ceza belirlenmesine, buna bağlı olarak erteleme hükümlerinin uygulanamamasına, yasal gerekçeye dayanılmadan TCK'nın 50/4, 50/1-a. Maddelerinin uygulanmamasına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın olay günü ... köyünde bulunduğu sırada tek kırma av tüfeğini de alarak tek başına ... köyüne yakın köy olan ... Köyü aşağı bina mevkiine avlanmak amacı ile gittiği, saat 12:00 sıralarında bulunduğu yerden, keşif tarihinde olay yeri inceleme uzmanı ile birlikte yapılan tespite göre uzaklığı 9 metre kadar olan ağaçların arasında bir ses duyduğu ve domuz olduğunu düşünerek sesin geldiği yere doğru bir el ateş ettiği ve maktul ...'ın ölümüne sebep olduğu, katılanların, maktulün amcası olan tanığın ve sanığın beyanlarından sanık ile maktul arasında daha öncesinden herhangi bir husumet olmadığının anlaşıldığı, keşif tarihinde yapılan uygulamalı gözlemde sanığın bulunduğu yerden maktulün bulunduğu yerin görünmesinde ve seslerin duyulmasında herhangi bir sıkıntı olmadığı görülmekle birlikte, olay tarihinin kış mevsiminin ortası olup olay tarihinde zeminin ve ağaçların karla kaplı olması nedeniyle görüş açısı tam olarak ortadan kalkmasa da keşif zamanına göre bir miktar görüş açısında azalma olacağının da muhakkak olduğu, sanığın olay anında avlanmak için olay yerinde bulunmakta iken bir ses duyup sesi duyması üzerine daha önceki avcılık deneyimlerine güvenerek sesin geldiği yerde domuz olduğunu, insan olmayacağını düşünerek, sesin geldiği yöne doğru, herhangi bir hedef kontrolü yapmaksızın, sesin geldiği yerde bulunan maktule ateş ettiği kanaatine varıldığı, ancak sanığın ateş etmeden önce ateş ettiği yeri gözlemlemeden, sesin nereden geldiğini tespit etmeden, Avcılık ve Atıcılık Uzmanı Bilirkişi Raporunda belirtildiği gibi tek kırma tabir edilen av tüfeğinde bulunan ve içerisinde ortalama 65... adet arası saçma bulunan 34... numara saçma ile domuz avı yapılamayacağını dahi bilmeden, gelişigüzel gerçekleştirdiği eylemi ile yoğun bir taksir ile hareket ettiği ve maktulün ölümüne sebebiyet verdiği, sanığın taksire bağlı kusurunun yoğunluğu nedeniyle hüküm tesis edilir iken alt sınırdan uzaklaşılarak temel cezanın belirlendiği, dosya içerisinde yer alan fen bilirkişisi raporunda görüleceği üzere, olayın gerçekleştiği yerin batı tarafında 280,00 metre uzağında yol olması, olayın gerçekleştiği yerin yerleşim yerlerinden afaki uzaklıkta olmayıp en yakın yerleşim yeri olan ... köyüne 1.920 metre uzaklıkta olması, olayın meydana geldiği yerde sanık haricinde başka bir avcının olabilme ihtimalinin her zaman için var olması hususları bir arada değerlendirildiğinde sanığın ateş ettiği yerde bir insan olabileceğini ve onun ölümüne sebebiyet verebileceğini öngörebileceği, sanığın öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmiş olduğu dikkate alınarak sanığın bilinçli taksir ile hareket ettiği kabul edilerek TCK'nın 85/1, 22/3. Maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.
2. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşmalı yapılan yargılama neticesinde; sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında; çalıların arasında bir karartı görmesi üzerine domuz sanarak ateş ettiğini beyan ettiği, sanıkla maktul arasında önceye dayalı herhangi bir husumetin bulunmadığı, maktulün ölümüne neden olan atışın uzak atış olduğu, sanığın, maktul ile aralarında kot farkı bulunan 9 metre mesafeden ateş ettiğinin tespit edildiği, olay günü havanın kapalı olduğu, arazi zemininin ve ağaç dallarının karla kaplı olduğu, olayın meydana geldiği yerde kışın yaprağını dökmeyen çam ağaçlarının bulunduğu, ağaçların yapraklarında kar birikintilerinin olduğu, çam ağaçlarının gövde altlarının da karlarla kaplı olduğu, maktulün üzerindeki kıyafetlerin koyu renkli olduğu, olay yerinde çekilen fotoğraflarda maktulün cesedinin bulunduğu noktanın karartı şeklinde görüldüğü nazara alındığında; olay tarihinde sanığın tek başına domuz avlamak için ormanlık alana gittiği, çalıların arkasında bir karartı görmesi üzerine domuz sanarak bir el ateş ettiği, ateş ettikten sonra olay yerine gittiğinde maktulü öldürdüğünü fark ettiği, sanığın görüş mesafesinin az olması nedeniyle insan olduğu fark edilemeyen karartıya doğru domuz zannederek ateş edip ölenin taksirle ölümüne neden olduğu olayda bilinçli taksirin koşullarının bulunmadığı, sanığa temel ceza tayin edilirken hakkaniyet kurallarına uygun cezaya hükmedilmesi gerektiği kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak TCK'nın 85/1, 62/1. Maddeleri uyarınca yeniden hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR
Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre;

31.12.2016 günü saat 12.00 sıralarında Sandıklı İlçesi, ... Köyünde ... mevkii denilen bölgeye tek kırma av tüfeğini alarak tek başına avlanmaya giden sanığın aynı bölgede avlanmaya giden ...'ı domuz sanarak ateş etmesi sonucu ...'ın göğüs ve batın önde daha çok olmak üzere av tüfeği saçma tanelerine bağlı yaralanması sonucu öldüğü, olayın bölgenin batı istikametinde bulunan tepenin sırtında meydana geldiği, tepe sırtlarının meşe ve çam ağaçları ile kaplı engebeli arazi yapısına sahip olduğu, ağaçlar ve zeminin karla kaplı olduğu, sanığın ateş ettiği noktanın ...'ın bulunduğu yere göre rakım olarak daha yüksekte ve aradaki mesafenin 9 metre olarak tespit edildiği, keşfe katılan olay yeri inceleme uzmanı bilirkişinin düzenlediği raporda, olay günü mevcut şartlar göz önünde bulundurularak yapılan görüş açısı değerlendirmesinde koyu renk giyimli ölenin sık çam ağaçları arasında kapalı bir havada ayırt edici niteliklerle görülebilmesinin, insan - hayvan ayrımı yapılabilmesinin zor olduğu, mevcut şartların görüşü olumsuz etkilediğinin bildirildiği, bildirilen bu görüşün olay yerine ilişkin fotoğraflarla örtüştüğü, konu mankeni ile yapılan keşifte her defasında insan olduğunun rahatlıkla anlaşılabildiğine dair tespitin ise temmuz ayında güneşli havada yapılan keşif sırasında içinde bulunulan şartlar için yapılan bir değerlendirme olduğu anlaşılmış olup olayın gelişim şekli, taraflar arasında husumet olmayışı, tanık beyanları birlikte gözetildiğinde, sanığın maktulü kasten öldürdüğüne dair anılan suçtan mahkumiyetine yeter hiçbir kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği, ancak ateş etmeden önce hedefinde av hayvanının bulunduğuna dair kesin bir bilgiye sahip olmadan, ikaz kurallarına uygun hareket etmeyen sanığın eylemi sonucu bir kimseye isabet alabileceğini öngörmesine rağmen gerekli özeni göstermeyerek neticeye sebebiyet verdiği, bir başka deyişle bilinçli taksirle ölüme sebebiyet vermek suçunu işlediğinin anlaşıldığı, anılan suçun da ceza miktarı gözetildiğinde görevli işbu mahkemenin karar vermesinde isabetsizlik görülmediğinden bu hususta bozma öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşılmakla, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Oluşu yukarıda özetlenen olayda, sanığın ateş ettiği yerde bir insan olabileceğini öngörmesine rağmen gerekli özeni göstermeyerek neticeye sebep olduğu olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğu ve sanık hakkında TCK'nın 22/3. Maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2 maddesi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2025 tarihinde karar verildi.