Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/85 E., 2015/24 K.

ÇOCUK: ...

SUÇ: Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM: Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İTİRAZA KONU KARAR: Düşme

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 06.09.2023 tarihli ve 2021/5391 Esas, 2023/4873 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.11.2023 tarihli ve 14 2015/143325 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

İtiraz, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yazılı cezanın üst sınırı maddede belirlenmediğinden bu suç yönünden de aynı Kanun'un 49 uncu maddesi gereğince ceza üst sınırının 20 yıl hapis cezası olacağı ve daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallere bakılmaksızın dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi gereğince 20 yıl olarak hesaplanacağı ve on iki on beş yaş grubundaki çocuklar için bu sürenin 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince 10 yıl üzerinden hesaplanması gerektiği; somut olayda atılı suç için öngörülen olağan zamanaşımı süresinin 20 yıl olduğu, suç tarihinde on iki on beş yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk yönünden olağan dava zamanaşımının 10 yıl, 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince kesintili dava zamanaşımının 15 yıl olacağı, zamanaşımını kesen son usuli işlem olan 18.03.2015 tarihli mahkumiyet kararından itibaren inceleme tarihine kadar 10 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolmadığı, 31.07.2014 olarak belirtilen suç tarihine göre de 15 yıllık kesintili dava zamanaşımı süresinin dolmadığından düşme kararının kaldırılarak hükmün onanması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığının 12.11.2014 tarihli ve 2014/867 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında mağdura karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince yargılanıp cezalandırılmasına karar verilmesi talebi ile kamu davası açılmıştır.

2. Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2015 tarihli ve 2014/85 Esas, 2015/24 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun mağdurun anal bölgesine cinsel organını soktuğu kabul edilerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince neticeten 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdur vekili süresinde kararı temyiz etmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.03.2018 tarihli ve 14 2015/143325 sayılı Tebliğname ile hükmün onanması talep edilmiş, Dairemizin 06.09.2023 tarihli ve 2021/5391 Esas, 2023/4873 Karar sayılı ilamı ile zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

4. İtiraz konusu ile ilgili husus 5337 sayılı Kanun'un 49, 66, 67 ve 103 üncü maddelerinde yer alan düzenlemelere ilişkindir.

5. Somut olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde zamanaaşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

6. Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdur vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 06.09.2023 tarihli ve 2021/5391 Esas, 2023/4873 Karar sayılı düşme ilâmının KALDIRILMASINA,

3.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.03.2015 tarihli ve 2014/85 Esas, 2015/24 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan mağdur vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii ile katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Yalvaç Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2024 tarihinde karar verildi.

...