Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2022/405 E., 2023/153 K.

SUÇ: Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜMLER: Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Kısmî iade kısmî onama

Sanık ...'ın hükümden sonra 01.06.2023 tarihli dilekçe ile hükmün onanmasını talep ettiği ve vekaletnamesinde dava ve temyizden feragat konusunda özel yetki bulunan müdafiinin de 07.07.2023 tarihli dilekçe ile temyiz talebinden vazgeçtiği görülmekle, sanık ... müdafiilerinin temyiz istemi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ OLAY VE OLGULAR

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre

1. Sanığın nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2017/522 Esas, 2018/353 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin; ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca 19 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 02.11.2018 tarihli ve 2018/1970 Esas, 2018/1162 Karar sayılı kararıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bozma üzerine Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2018/690 Esas, 2020/7 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 01.06.2020 tarihli ve 2020/885 Esas, 2020/766 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 04.07.2022 tarihli ve 2021/16030 Esas, 2022/7313 Karar sayılı kararıyla hükmün "...5271 sayılı CMK'nın 182 ve 185. maddelerine göre sadece on sekiz yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün kapalı duruşmada açıklanabileceği ve genel ahlâkın kesin olarak gerekli kıldığı hallerde 182/2. madde uyarınca duruşma kapalı yapılsa dahi aynı Kanunun 182/3. maddesine göre hükmün açık duruşmada açıklanmasının zorunlu olduğu nazara alındığında ilk derece mahkemesince bölge adliye mahkemesince verilen bozma kararı öncesi hüküm celsesinde kapalı yaralamanın kaldırıldığına dair ara karar kurulduğu, bozma ilamından sonra ilk derece mahkemesince gerçekleştirilen yargılamada kapalılığa dair karar alınmadan yargılamanın kapalı yapıldığı belirtilmesine karşın hükümden önce açık duruşmaya son verildiğinin bildirilmesi karşısında, CMK'nın 221/1 b. maddesinde yer alan duruşma tutanağında yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu belirten unsurların gösterilmesi gerektiği yönündeki düzenlemeye aykırı olacak şekilde hükümlerin açık oturumda mı yoksa kapalı oturumda mı açıklandığı hususunun şüphede kaldığı gözetilerek söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1 f. maddesine muhalefet edilmesi,..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2023 tarihli ve 2022/405 Esas, 2023/153 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 13 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca iade ve onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... Müdafilerinin Temyiz İstemleri

Suçun unsurlarının oluşmadığına, mağdurun çelişkili ve tutarsız beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair dosyada delil olmadığına, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmamasına dair somut bir gerekçenin kararda bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin nazara alınması ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine aksi halde sanığın lehine olan hükümlerin uygulanmasına ve dilekçelerinde belirttikleri diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Ancak; 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde düzenlenen takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararların da gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda "Sanığın kişilik özellikleri ve eylemden sonra yargılama sürecindeki davranışları nazara alınarak TCK m.62 gereğince cezasında takdiri indirim yapılmasına YER OLMADIĞINA" şeklindeki açıklamanın kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli gerekçe niteliği taşımadığı, bu hususta denetime elverişli gerekçe içerecek şekilde hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçeyle anılan maddenin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

3. Bozma sebebine göre onama isteyen Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.05.2023 tarihli ve 2022/405 Esas, 2023/153 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.

...