Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/31 E., 2015/152 K.

SUÇ: Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM: Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2014/31 Esas, 2015/152 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçuna teşebbüsten, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 35 ve 62 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın aşamalardaki savunmalarının birbiri ile uyumlu olduğu ve çelişki içermediği, mağdurenin, sanığın kendisine karşı gerçekleştirdiğini iddia ettiği olaydan hemen sonra olayı intikal ettirme şansı varken okula gidip geldikten sonra sanık hakkında isnatta bulunduğu, Mahkemenin salt mağdure beyanlarına üstünlük tanıyarak hüküm kurmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle hükmün bozulmasına yöneliktir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Mağdurenin yaşadığı olay nedeniyle ruh sağlığının etkilendiği sabit olmasına rağmen bu hususta gerekli araştırmanın yapılmadığı, yine sanığın eylemi sırasında mağdurenin kollarından tuttuğu, savunmasız olan yaşı küçük mağdurenin direncini kırıp, cebir kullandığı, bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü sanığın, mağdurenin her iki kolundan tutarak yavaş bir şekilde duvara itip duvara yasladığı, mağdurenin boyunun kısa olması nedeniyle sanığın eğilerek mağdurenin dudağından öpmeye çalıştığı, mağdurenin, sanığın her iki eline kendi eli ile vurarak hızla merdivenlerden inerek kaçtığı kabul edilmekle; sanığın çelişkili beyanlarda bulunduğu, mağdurenin husumeti bulunmadığı sanığa yönelik olarak gerçekleşmemiş bir olayı ayrıntılı olarak tasvir edemeyeceği, mağdurenin aşamalarda birbiri ile uyumlu ve istikrarlı beyanlarda bulunduğu, sanığın olay günü dava konusu eylemin gerçekleştiği zaman aralığında mağdure ile karşılaştıklarına ilişkin beyanlarının olayın oluşu itibari ile mağdurenin beyanları ile örtüştüğü, olay günü mağdurenin babası ve amcasının eve gelmeleri ile birlikte mağdurenin ağlayarak yanlarına gidip, korktuğunu ve onlardan önce kimseye kapıyı açmadığını söylediği nazara alınarak sanık savunmaları, katılanlar beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği, sanığın mağdureyi kolundan çekerek duvara yasladığı, öpmeye çalıştığı ancak katılanın direnmesi nedeniyle eylemini tamamlayamadığı, bu nedenle sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı kabülüyle huküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, mağdurenin soyut beyanı dışında dosya kapsamında başkaca bir delil bulunmadığı, sanığın aşamalardaki savunmalarında mağdureye bir temasının olduğunu beyan etmiş ise de, sanığın mağdurenin koluna dokunması şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin cinsel amaçla gerçekleştirildiğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmaması nedeniyle sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine ilişkin görüşe iştirak olunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.05.2015 tarihli ve 2014/31 Esas, 2015/152 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.