Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ: Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM: Beraat

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.07.2019 tarihli ve 2019/334 Esas, 2019/256 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci ve üçüncü cümleleri, üçüncü fıkrasının (c) bendi ile 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 26.09.2019 tarihli ve 2019/1654 Esas, 2019/18 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekili, katılan ... vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliyesi Mahkemesi 25. Ceza Dairesi kararının, katılan mağdure vekili, katılan ... vekili, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18.10.2021 tarihli ve 2021/13254 Esas, 2021/8441 Karar sayılı kararı ile özetle, sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararının yerinde olmaması gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2022 tarihli ve 2021/655 Esas, 2022/122 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Gerekçe gösterilmeden karar verildiğine, mağdurenin beyanlarının çelişkili olmadığına, müracaat tarihinin uygulama ile örtüşmediğine, mağdurenin sanık ile aynı evde yaşaması nedeniyle şikayet etmesinin beklenemeyeceğine, kararın bozularak sanığın cezalandırılması istemine ilişkindir

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi

Kararın haksız ve hukuka aykırı olduğuna, kararın kaldırılarak eksik incelenen delillerin celb edilerek sanığın cezalandırılması için dosyanın mahkemesine gönderilmesi istemine ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin beyanlarının tutarlı ve şikayet süresinin kabul edilebilir olduğuna, kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

''...Tüm bu açıklamalar ışığında; sanığın aksi ispatlanamayan savunmaları, mağdurenin kendi içinde çelişkili ve tutarsız beyanları dikkate alındığında mağdure beyanları üzerinde yoğun şüphe bulunduğu, mağdurun söz konusu olayın 2018 Aralık ayında gerçekleştiğini beyan ettiği halde bu suça ilişkin şikayetini 2019 Mart ayında gerçekleştirdiği, olay günü sanığın eylemi sırasında annesi olan katılan ve ablası da evde olduğu halde bağırarak veya direnç göstererek yardım isteyebileceği halde direnç göstermemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanığın eylemlerinden sonra annesinin yanına gittiğinde kötü rüya gördüğünü söylediğini beyan ettiği, yine katılan ...'nin mağdurun kendisine sanığın cinsel içerikli eylemlerinden bahsettiğini beyan ettiği halde bu konuda sanıktan korktuğu için bir şey diyemediğini beyan ettiği fakat suç tarihinden önce katılan ile sanık hakkında tehdit ve yaralama suçlarına ilişkin başkaca davalarının bulunduğu, yani sanık hakkında şikayetçi olduğu, İstanbul Anadolu 22 Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/781 E. 2019/174 K. sayılı ilamından da anlaşılacağı üzere mağdur ve katılan ile sanık arasında husumetin bulunduğu, mağdurenin üzerinde yoğun şüphe bulunan beyanı dışındaki delillerin de sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yeterli olmadığı, mağdure ve katılanın dosya kapsamı ile uyuşmayan anlatımları dikkate alındığında suça konu eylemin sanık tarafından gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği yönünde mahkememizde ciddi bir şüphe uyanmasına rağmen mahkumiyet kararı verilebilmesi için sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olması gerektiği, bu durumun ceza yargılamasının temel prensibi olan “şüpheden sanık yararlanır” ilkesinin tabii bir sonucu olduğu, temel amacı hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olan ceza yargılamasında kuşkunun bulunduğu yerde mahkumiyet kararı verilemeyeceği anlaşılmakla, mahkememizce sanığın beyanlarına itibar edilmekle, sanığın müsnet suçtan cezalandırılmasını gerektirir her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.''

şeklindedir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekili, katılan ... vekili ve katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2022 tarihli ve 2021/655 Esas, 2022/122 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili, katılan ... vekili, katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 14. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.06.2023 tarihinde karar verildi.