Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2021/898 E., 2021/1254 K.

SUÇ: Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin katılan mağdur vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.03.2021 tarih ve 2020/480 E , 2021/106 K. sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan davada, eylemin 104 üncü maddesindeki reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu da oluşturmadığı değerlendirilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 04.06.2021 tarih ve2021/898 Esas , 2021/1254 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi

Mahkemenin gerekçesinin hatalı olduğuna, mağdurun on beş yaşını tamamladığını ancak fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmediğine, mahkemenin bu durumu araştırmadığına, sundukları psikologdan alınmış görüşün de dikkate alınmadığına, mağdurun baba sevgisine muhtaç olduğuna, sanığın da bu eksiklikten faydalanarak suç işlediğine, oral seksin cinsel ilişki olarak kabul edilmemesinin hatalı olduğuna, dar yorumlamanın yanlış olduğuna, ayrıca mağdurun rızasının varlığının kabul edilmesinin mümkün olmadığına ilişkindir.

B.Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki olarak kabul edilmemesinin ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun değerlendirilmemesinin hatalı olduğuna, mağdurun fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin olup olmadığının araştırılmadığına, eylemin oral yol ile gerçekleştiğinin cinsel ilişki olarak kabul edilmemesinin hatalı olduğuna, cinsel ilişkinin dar olarak yorumlanamayacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkemece ''Her ne kadar sanık hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı suçundan kamu davası açılmış ise de; eylemin oral yoldan organ sokmak suretiyle gerçekleşen bir eylem olduğu sabit olmakla,Yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre eylemde, 5237 sayılı TCK'nın 103/2. maddesinde düzenlenen ve kanunî tanımında “vücuda organ veya sair cisim sokulması” şeklinde tarif edilen suçun tipiklik unsuru meydana getirilmediğinden anılan Kanunun 103/2. maddesinde yer alan çocuğun vücuduna organ veya sair cisim sokulması şeklindeki çocuğun nitelikli cinsel istismar suçunu oluşturmadığı, sanığın, onbeş yaşını tamamlamış olan mağdur ile rızasıyla oral yolla gerçekleştirdiği cinsel istismar eyleminin TCK'nın 103/1 b maddesinde yer alan çocuğun basit cinsel istismarı suçunu da oluşturmadığı, ayrıca, Yargıtay 14.CD'nin 2014/6744 E. 2017/1914 K sayılı 10.04.2017 tarihli ve 2015/1067 E. 2018/5323 K. Sayılı 20.09.2018 tarihli kararlarında da görüleceği üzere, sanığın, mağdura oral seks yaptırması eyleminin cinsel ilişki niteliği taşımaması nedeniyle olayda TCK'nın 104. maddesinde düzenlenen Reşit Olmayanla Cinsel İlişki suçunun kanuni unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanığın beraatine karar verilmiştir. ''şeklindeki hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre Bölge Adliye Mahkemesi kararının mağdur vekiline e tebligat ile 20.06.2021 tarihinde tebliğ edildiği, Uyap ekranından yapılan incelemede mağdur vekilinin temyiz dilekçesinin dosyaya havale tarihinin 05.07.2021 günü, dosyaya kayıt tarihinin ise 06.07.2021 günü olduğu, buna göre mağdur vekilinin temyiz başvurusunun on beş günlük yasal süre içerisinde yapıldığı anlaşıldığından Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 04.06.2021 tarih ve 2021/898 Esas , 2021/1254 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2023 tarihinde karar verildi.