Karar Detayı

Mahkemesi: Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik yapmak

Hüküm : TCK'nın 241/1, 62, 50/1 a, 52/2 ve 4, 53, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1 Bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kişiye ait kredi kartından komisyon karşılığında POS cihazından çekim yapmak suretiyle zincirleme şekilde tefecilik suçunu işlediği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

2 Temel hapis cezası alt sınırdan takdir ve tayin olunduğu halde, aynı gerekçeye dayanılarak, adli para cezasının belirlenmesine esas temel tam gün birim sayısının asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi ve sanığın ertelenmesine karar verilen hürriyeti bağlayıcı cezasına TCK 50/1 a maddesinin uygulanması suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

3 Sanık hakkında tayin edilen gün adli para cezasının TCK 50, 52 maddeleri uyarınca adli para cezası olarak belirlenirken hürriyeti bağlayıcı cezasının adli para cezasına çevrilmesine ibaresinin yazılması suretiyle karışıklığa neden olunması,

4 Hükümden önce 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasa'nın 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

5 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

6 Kararda uzun süreli hapis cezasının ertelendiği gözetilerek TCK 53/1 c maddesi gereğince sanığın kendi alt soyu üzerindeki hak ve yetkiler yönünden uygulanmasına dair kısmın çıkartılması gerektiğinin gözetilmemesi,

7 Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken eksik vekalet ücreti tayini,

Kabule göre de,

Tefecilik suçunda CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geribırakılması kurumunun uygulanma esaslarına ilişkin olarak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2018 tarih ve 2018/149 Esas, 2018/163 Karar ve 13/11/2007 tarih ve 2007/171 Esas, 2007/235 Karar sayılı kararlarında vurgulandığı üzere; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5 6 maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

CMK'nın 231/6 c maddesinde; suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle giderilmesi halinde, maddedeki diğer koşulların da varlığı halinde fail hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği hüküm altına alınmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/02/2015 tarih ve 2014/7 297 Esas, 2015/3 Karar sayılı ilamında vurgulandığı üzere; mahkemece, failin işlediği suç nedeniyle mağdurun veya kamunun zararı tespit edilerek, ödeme iradesini ortaya koyup hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini talep eden sanığa bu miktar bildirilerek zararı karşılayıp karşılamayacağı açıkça sorulduktan sonra sonucuna göre hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmelidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26/05/2015 tarih ve 2013/3 546 Esas, 2015/163 Karar ve 03/02/2009 tarih ve 2008/11 250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararlarında vurgulandığı üzere; CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasında, suçun işlenmesi nedeniyle mağdurun oluşan zararının, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği kabul edilmiştir.

Tefecilik suçunda; tefecilik yapan failden faiz, komisyon veya başka adlar karşılığında ödünç para alan kişiler, suçun doğrudan mağduru olmadıklarından, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasında bu kişilerin maddi zararlarının göz önüne alınamayacağı açıktır. Nitekim 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun "Kesin hükümsüzlük" başlıklı 27. maddesi karşısında Yasa'nın emredici normlarına aykırı olarak düzenlenen bir tefecilik sözleşmesi nedeniyle, sözleşme taraflarının doğrudan veya dolaylı olarak hukuki korumadan yararlanmaları olanaksızdır.

Tefecilik suçu nedeniyle kamunun zararına ilişkin olarak ise; yukarıda vurgulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26/05/2015 tarih ve 2013/3 546 Esas, 2015/163 Karar ve 03/02/2009 tarih ve 2008/11 250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararları karşısında, tefecilik fiili nedeniyle oluşan kamunun maddi zararının, kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilecek nitelikte olmadığından CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasında göz önüne alınamayacaktır.

Sonuç olarak; tefecilik suçlarından kurulan hükümlerde CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasında, aynı Yasa'nın 231/6 c maddesindeki "Zararın giderilmesi" koşulunun aranması olanaksızdır.

Bu açıklamalar ışığında dosya kapsamı, bilgi ve belgelere göre;

Mahkemece sanık hakkında CMK'nın 231/5 ve 231/6 a b madde ve bentleri kapsamında değerlendirme yapılması gerekirken "Müşteki kurumun suç nedeni ile oluşan zararını gidermediği" gerekçesi ile sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddelesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 23/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.