Yargıtay 8. CD 2024/14500 E. 2025/2200 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2018/123 E., 2019/444 K.

SUÇ: Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2019 tarihli ve 2018/123 Esas, 2019/444 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarıca cezanın ertelenmesine karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 10.09.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/6000 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.06.2023 tarihli ve KYB 2023/53936 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

" Dosya kapsamına göre, sanık hakkında evvelce 20/02/2014 tarihinde işlemiş olduğu aynı nev'iden suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetime tâbi tutulmasına dair Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2015 tarihli ve 2014/3914 esas, 2015/1739 sayılı kararının verildiği, anılan kararın 26/01/2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2019 tarihli ve 2018/123 esas, 2019/444 sayılı kararında yargılama konusu olan 19/10/2017 tarihli suçun, daha önce 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince uyarınca verilmiş olan Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/12/2015 tarihli ve 2014/3914 esas, 2015/1739 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlâli mahiyetinde bulunduğu ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı cihetle, sanık hakkında düşme kararı verilip, ihbarda bulunulması gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 19.10.2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 16.03.2018 tarihli ve 2018/8133 Soruşturma, 2018/2696 Esas, 2018/2537 sayılı iddianame numarası ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1 6 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesine doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 23.05.2019 tarihli ve 2018/123 Esas, 2019/444 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarıca cezanın ertelenmesine karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 10.09.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği,

B. Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/519 Esas, 2021/1204 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Şüphelinin 20.02.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2014 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2014/3914 Esas, 2015/1739 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. ve 62. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 26.01.2016 tarihinde kesinleştiği, Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 23.05.2019 tarihli mahkumiyet kararının ihbarı ile hüküm açıklanarak Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarih, 2020/510 Esas, 2021/1204 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiği, mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.12.2021 tarihli ve 2021/539 Esas, 2021/3118 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, anlaşılmıştır.

C. 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesinde yer alan; "Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanunu'nun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." amir hükmü ve 5237 sayılı Kanun'un 191/5. maddesinde yer alan, "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklindeki ve 9. fıkrasında yer alan "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenlemeler birlikte dikkate alındığında,

Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2014/3914 Esas, 2015/1739 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5320 sayılı Kanun'un geçici 7/2. maddesine göre verildiği, sanığın 19.10.2017 tarihli eylemini zorunlu olarak verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğu ve bu suçun sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlâli sayılabileceği, kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan 19.10.2017 tarihli eylem nedeniyle, mahkemesince açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca "düşme" kararı verilip Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

Mahkemesince "düşme" kararı verilip ihbarda bulunulması gerekmekte ise de; Gaziosmanpaşa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli ve 2014/3914 Esas, 2015/1739 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, kanun yararına bozma talebine konu mahkumiyet kararının ihbarı ile hükmün açıklandığı, kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.12.2021 tarihli ve 2021/539 Esas, 2021/3118 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ile kesinleştiği gözetilerek yeniden ihbarda bulunulmayıp yalnızca düşme kararı verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Gaziosmanpaşa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2019 tarihli ve 2018/123 Esas, 2019/444 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4 b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2025 tarihinde karar verildi.