Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2022/407 E., 2023/256 K.

ŞİKÂYETÇİ: Kastamonu Defterdarlığı

SUÇ: 5464 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kastamonu Cumhuriyet Başsavcılığının 25.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında tefecilik suçundan dava açılmıştır.

2. Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında zincirleme şekilde tefecilik suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli kararı ile eylemin hem 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinde düzenlenen tefecilik suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun (5464 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinde düzenlenen gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturması; 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinin genel ve 5464 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin özel norm niteliğinde olması karşısında; "özel normun önceliği" kuralı gereğince, sanık hakkında zincirleme olarak 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme" suçundan hüküm kurulması gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 5464 sayılı Kanuna aykırılık suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkında mahkumiyet hükmü kurulmasını gerektirir kesin ve açık deliller olmadığı halde eksik inceleme ve araştırma ile mahkumiyet hükmü kurulduğu, yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapılmadığı, delillerin hukuka uygun olarak elde edilmediği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaları temiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilenmediği, özleri değiştirmeksizin tartışılmadığı, vicdani kanının kesin tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırılmadığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirilmediği ve kanunda öngörülen suç tipine uymadığı, gerekçenin yeterli olmadığı, zincirleme suç kümlerinin uygulama şartlarının oluşmadığı, hukuka ve hakkaniyete aykırı karar verildiği ve benzeri nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, 23.10.2009 tarihinde kuyumculuk işine başladığı ve 31.12.2012 tarihinde işi bıraktığı, bahse konu bu işyerinde gerçekte olmamasına rağmen kişilerin borçlarını ötelemek maksatlı olarak altın alım satımı yapıyormuş gibi işlemler ile kredi kartlarından ödemeler yaptığı, bu işlemlerden %2 %3 oranında komisyon aldığı; bu durumun vergi inceleme raporu ve tanık beyanları ile de doğrulandığı, sanığın böylece tefecilik suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. 05.08.2015 tarihli vergi inceleme raporu, kredi kartından çekim yaptıranlar adına altın satış faturası, yine aynı kişilerden altın alışı karşılığı gider pusulası düzenlediği, gerçek bir mal ve hizmet teslimi olmaksızın düzenlenen sahte belge nedeniyle 2009, 2010, 2011, 2012 yıllarında birden fazla 213 sayılı Vergi Usulü Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrasında belirtilen suçu işlediği, asıl faaliyet konusu has gram külçe altın alım satım ticareti faaliyetinin yanında POS cihazları kullanarak faiz karşılığında ödünç para verme faaliyetini yürüttüğü, bu işlemleri izinsiz yapması ve mutat meslek halinde yürütmesi nedeniyle faaliyetin tefecilik olarak adlandırılması gerektiği sanığın 5464 sayılı Kanuna aykırı şekilde izin alınmaksızın POS cihazlarından komisyon karşılığı nakit çekimler yaptığı belirtilmiştir.

3. Dosyada beyanı alınan tanıkların birçoğu kredi kartlarını sanığa vererek %2,5 3 oranında komisyon karşılığında nakit para temin ettikleri ya da kredi kart borcunu ödediklerini, sanığa ait işyerinden herhangi bir alışveriş yapmadıkları ve hizmet almadıklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun mağduru ilgili bankalar olması nedeniyle, POS cihazı kullanılan banka sayısınca ve aynı bankaya ait POS cihazının birden fazla kullanılması halinde kendi içerisinde zincirleme şekilde 5464 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinde düzenlenen suçun oluşacağı cihetle; somut olayda suça konu POS cihazlarının farklı bankalara ait olduğu anlaşılmakla, banka sayısınca hükümler kurulması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay ve olgularda belirtilen hususlar dikkate alındığında sanığın herhangi bir mal veya hizmet satışı olmadığı halde farklı tarihlerden birden fazla, kazanç elde etmek amacıyla kredi kart sahiplerinin kartından çekim yaparak belli bir miktar komisyon karşılığında nakit para vererek gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenlemek suretiyle 5464 sayılı Kanun'a aykırılık suçunu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kastamonu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.04.2023 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2024 tarihinde karar verildi.