Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2020/287 E., 2021/43 K.

SUÇ: İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.02.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 04.02.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesinin beraat kararının kaldırılmasına, sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkûmiyete yeterli delil olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, Osmaniye Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın cezaevinde uyuşturucu madde kullandığı ve bu suretle infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, inandırıcı ve kesin nitelikte delil elde edilemediğinden "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözetilerek sanığın üzerine atılı suçtan delil yetersizliği nedeni ile beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın Osmaniye Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak barınırken, tanımadığını iddia ettiği kişilerden esrar alıp kullandığı, infaz kurumunda uyuşturucu madde bulundurduğu, suçun oluşması için uyuşturucu maddeyi ceza infaz kurumuna kendisinin sokmasının gerekmediği gerekçesiyle, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan kurulan beraat kararı kaldırılarak sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın savunmaları, Adana Adli Tıp Grup Başkanlığı raporu, arama tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın mahkûmiyete yeterli delil olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 04.02.2021 tarihli ve 2020/287 Esas, 2021/43 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.