Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında iftira suçundan dava açılmıştır.

2. Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2016 tarihli ve 2016/150 Esas, 2016/451 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 50 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile

cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.04.2017 tarihli ve 2017/268 Esas, 2017/534 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında ilk derece mahkemesince verilen 22.12.2016 tarihli hükmün 5271 sayılı Kanun'un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası gereğince kaldırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi, delillerin takdirinde hata edildiği, dilekçe hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği, suçun unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık 14.05.2015 tarihli BİMER'e yazdığı dilekçe ile, 2011 yılında Niğde Emniyet Müdürlüğü'nden emekli polis memuru olduğu, 2011 yılına kadar Ünye ilçe Emniyet Müdürlüğünde trafik polis memuru olarak çalıştığını, Ünye Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinde komiser olarak atanan katılan ...'ın büro içerisinde bazı değişiklikler yaptığını gördüğünü, kendi makam odası masa, sandalye, dolap ve pencereleri yenilediği, led Tv aldırdığı, yerlere laminant döşettiği, perdelerini Fatsa ilinde perdecilik yapan eşinin dükkanından para karşılığı vatandaşlara ödettirdiği, diğer malzemelerin bir kısmını galeri, ... ve çimento işi yapan C.A.'ya aldırdığını, diğer büro malzemelerini genç inşaat sahibi H.G.'ye aldırdığını, ismini öğrenemediğim birçok vatandaştan dernek adına para topladığını, yardım yapan esnaflara da şikayet etmemeleri için dilekçe talep edilerek gönüllü hibe yapıldığına dair dilekçe aldığını esnaflardan öğrendiğini, bu şahsın paralel yapının önde giden elemanlarından olduğu, Ünye'de paralel yapıya yakın vatandaşlarla içli dışlı olup onlarla samimi şekilde görüştüğü, bu komiserin Ünye ilçesinde çalışmasının uygun olmadığı hakkında inceleme yapılması ile bu bilgilerin doğru olduğu ortaya çıkacağı iddiasında bulunmuştur.

2. Ordu Valiliği İl Polis Disiplin Kurulu Başkanlığının 12.11.2015 tarihli 992462 Kayıt no, 2015/58 Esas ve 2015/56 Kararı ile Trabzon İl Emniyet Müdürlüğünde komiser olan katılan ... hakkında doğrudan ya da ... vesilesiyle iş sahiplerinden hediye ya da borç almak suçundan, 5018 sayılı Kanun ve bu kanuna bağlı taşınır mal yönetmeliği ve yönergesi hükümlerine uygun kayıtların alındığı, suçu işlemediği ve suçun sübuta ermediği anlaşılmakla ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Katılan ... 09.02.2016 tarihli Cumhuriyet Başsavcılığına verdiği şikayet dilekçesi ile sanığın hakkında asılsız iddialarda bulunduğu, paralel yapı ile irtibatlı olduğunu iddia ettiği, başlatılan idari soruşturma neticesinde ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği, sanıktan şikayetçi olduğunu ifade etmiştir.

4. Mahkeme sanığın isnat ettiği suçun katılan tarafından işlenmediği idari soruşturma ile sabit olduğu, geçmişe dayalı husumet bulunduğu, sanığın suç şüphesiyle yasal başvuru hakkını kullandığı beyanı ile suçu tevil yoluyla ikrar ettiği, emekli bir polis memuru olan sanığın katılanın suç işleyip işlemediğini bilebilecek durumda olduğu, suç isnadının, suç işlendiği şüphesine dayanmadığı, savunmaların suç ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu kabulü ile sanığın iftira suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın iddialarının gerçekte var olan maddi vakıalara dayandığı, olmayan ve katılan tarafından gerçekleştirilmemiş fiili durumla bağdaşmayan bir suç isnadından bahsedilmeyeceği, katılan hakkında

hibe durumu nedeniyle ceza tertibine yer olmadığına dair karar verilmiş olmasının şikayet eden sanık açısından iftira suçunun kanıtı sayılamayacağı, bu durumun şikayet hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşü ile ilk derece mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, sanığın isnatlarına ilişkin yapılan idari soruşturmada dinlenen bilgi sahiplerinin katılanın herhangi bir talebi olmaksızın hibe dilekçesi vererek katılanın atandığı Büro Amirliği içinde iyileştirme ve taşınır mal yardımında bulunduklarını beyan ettikleri, idari soruşturma kapsamında düzenlenen tespit tutanağı ile sanığın dilekçesinde belirttiği yeniliklerin yapıldığı, ancak soruşturma neticesinde usule aykırı bir durum tespit edilmediği için ceza verilmesine yer olmadığı yönünde karar verilen olayda, sanığın eyleminin, suç işlemediğini bildiği kimselere suç isnadı biçiminde olmayıp, Anayasanın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkı kullanma niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan verilen beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.04.2017 tarihli ve 2017/268 Esas, 2017/534 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ünye 1.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2023 tarihinde karar verildi.