Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Dilencilik

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

Kayden 01.01.2003 doğumlu olup, olay tarihi itibarıyla çocuk yaşta olan mağdura atanan zorunlu vekilin, sanıklardan şikayetçi olmadığı ve sanıklar hakkında açılan davalara katılmadığı anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanıkların, hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında dilencilik suçundan cezalandırılmaları talebi ile dava açılmıştır.

2. Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında dilencilik suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Mağdur vekilinin temyiz isteği;

1. Eksiklikler giderilmeden karar verildiğine,

2. Mağdurun sanıklar aleyhine bir beyanının bulunmadığına,

3. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

4. Dosyada başkaca delil bulunmadığına,

İlişkindir.

B. Sanıkların temyiz istekleri;

1. Eylemin bilgileri dışında meydana geldiğine,

2. Çocukları için yoğun şekilde çalıştıklarına,

3. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

4. Lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiklerine,

5. Mahkumiyet için somut delil bulunmadığına,

Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; mağdur ...'in, anne ve babası olan sanıklar tarafından, dilencilikte araç olarak kullanıldığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Mağdur ...'in 11.12.2015 tarihli duruşmada alınan beyanında, sanıklardan şikayetçi olmadığını belirtmiş olması ve kendisine atanan zorunlu vekilin de müvekkilinin beyanına katılarak, sanıklar hakkında şikayetçi olduğuna ve davaya katılmak istediğine yönelik herhangi bir beyanda bulunmamış olması karşısında, katılan sıfatı kazanmadığından cihetle hükümleri temyize hak ve yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

B. Sanıkların temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 229 uncu maddesinde düzenlenen dilencilik suçunun hareket unsuru "Çocukları, beden veya ruh bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma" olarak belirlenmiştir. Failin, çocuğu veya bedenen ya da ruhen kendisini savunamayan bir kişiyi, araç olarak kullanıp kullanmadığı hususu, dilenme anında dilenen kişinin ve dilencilikte araç olarak kullanılan kişilerin konumları, birbirlerine yakınlıkları, dilenen kişi ile dilencilikte araç olarak kullanılan kişinin hangi konumda bulunduğu ve sair hususlar bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Araç olarak kullanma deyiminden, suçun konusunu oluşturan kimselerin, muhatabın (menfaat talep eden kişi) algılayabileceği bir şekilde beraberinde (yanında, elinden tutarak veya sırtında v.s.) ya da muhatabın görebileceği bir yerde bulundurmak anlaşılmalıdır.

Yukarıda yazılı bilgiler ışığında dava konusu olay incelendiğinde, sanıkların suçu inkara yönelik savunmaları, mağdurun aşamalardaki savunmaları doğrular nitelikteki beyanları, 24.06.2015 tarihli kolluk tutanağı ile bu tutanakları doğrulayan tanık beyanlarına göre, sanıkların çocukları olan mağdurun dilenmesi sırasında yanında bulunmadıklarının ve olaydan açılan soruşturma neticesinde haberdar olduklarının anlaşılması karşısında, sanıkların mağduru dilencilikte araç olarak kullandıklarına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayan yetersiz gerekçe ile mahkumiyetlerine hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli kararına yönelik mağdur vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıkların temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Adana 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2023 tarihinde karar verildi.