Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: İftira

HÜKÜM: Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.11.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. İstanbul 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ...'ın temyiz isteği, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğini bildirerek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... 17.01.2014 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek, komşusu ...'ın kendisine karşı cinsel organını göstererek cinsel tacizde bulunduğunu ve evden çıkış saatlerinde kapıda bekleyerek küfür ve hakaretler ettiğini belirterek şikayetçi olmuştur.

2. Bu soruşturma kapsamında dinlenen ..., ...'in evinde misafir olduğu bir gün pencereden dışarı baktığında, ...'ın, ...'e dilini çıkarttığını, öpücükler attığını ve elini pantolonuna götürdüğünü gördüğünü belirtmiştir.

3. Tanık M.B.'ın komşusu olan ...'ın evden çıktığı sırada müşteki ...'e karşı öpücük atıp cinsel organını gösterdiğini gördüğünü belirtmiştir.

4. ... hakkında cinsel taciz ve hakaret suçlarından açılan davada, tanığın duruşmada çelişkili beyanlarda bulunması nedeniyle, delil yetersizliğinden beraat kararı verilmiştir.

5. Bu beraat kararından sonra ..., aynı gün ... hakkında iftira suçundan suç duyurusunda bulunmuştur.

6. Sanık savunmasında, ...'ın kendisine karşı cinsel tacizde bulunduğunu, kimseye karşı iftira kastı ile hareket etmediğini belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiilin isnat edilmesi gerekir. İhbara konu suçtan delil yetersizliği nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına veya beraat hükmü kurulması sanık açısından iftira suçunun oluşması için yeterli değildir.

Sanığın iddialarının bir kısmının tanıklar tarafından doğrulandığı ve taraflar arasında pek çok dava bulunduğu hususları nazara alındığında, maddi vakıalara dayanan sanığın şikayeti, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kaldığından atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak beraat kararının yasal dayanağının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi olarak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırılık teşkil etmiş ise de bu hususun 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi gereği düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 27. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2016 tarihli ve 2015/599 Esas, 2016/349 Karar sayılı kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının beraat kararına ilişkin birinci bendinin çıkartılarak yerine; “Sanığın eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Beraatine,”

ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oybirliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde karar verildi.