Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi: ..., ..., ...

SUÇ: Beden bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma

HÜKÜMLER: Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında dilencilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 229 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile cezalandırılmaları talebi ile dava açılmıştır.

2. İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.05.2016 tarihli ve 2016/186 Esas, 2016/328 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dilencilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekilinin temyiz isteği; katılma talebinde bulunduklarına, gerekli araştırma yapılmadan hüküm kurulduğuna, kararın, usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna, re'sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların beden bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan çocukları dilencilikte araç olarak kullandıkları iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk görevlileri tarafından hazırlanan 10.02.2015 tarihli tutanak dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre Bakanlığın çocuğa karşı işlenen suçlarda, davaya katılma ve hükmü temyiz hakkı bulunduğundan, Bakanlık vekili tarafından sunulan temyiz istemli dilekçede açıkça katılma iradesinin ortaya konulduğu anlaşılmakla, 2019/6 Esas sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası gözetilerek, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının davaya katılmasına ve vekilinin de katılan vekili olarak kabulü ile yapılan incelemede;

1. Oluş, tüm dosya kapsamı, sanıkların aşamalarda değişmeyen savunmalarında atılı suçu kabul etmemesi ve mağdur çocukların, sanıklar tarafından dilendirildiğine dair dosyada tanık ya da başkaca delil bulunmaması karşısında; sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.05.2016 tarihli ve 2016/186 Esas, 2016/328 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2023 tarihinde karar verildi.