Karar Detayı

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI: 2019/525 E., 2021/2123 K.

DAVA TARİHİ: 29.01.2015

HÜKÜM/KARAR: Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ: Beykoz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI: 2014/932 E., 2018/875 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun reddine, davalının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.02.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir..

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı yüklenici vekili dava dilekçesinde özetle, taraflar arasında 15/04/2013 tarihinde imzalanan sözleşme ile mülkiyeti davalıya ait İstanbul ili, ... ilçesi, 16 17 pafta, 1561 parsel sayılı arsada bulunan binanın çatı, cephe, doğrama, komple elektrik ve tesisatlarının ve iç mekanlarının projesine uygun yenilenmesi işini üstlendiğini, sözleşme sonrası işlerin yürütülmesi için davalı iş sahibinin 08/05/2013 tarihinde 23205 yevmiye nosu ile protokole uygun işlerin ve işlemlerin yapılması için müvekkili ve iş ortağı ... adına vekalet çıkardığını, sözleşme uyarınca 2 katlı eski yapıdaki tüm beton ve ahşap direklerin ve destekleyici ünitelerin komple çelik konstrüksiyon ve kafesle değiştirildiğini ve ayrıca yapının çatısı, dış cephesi ve yan duvarlarının, tüm altyapı tesisatlarının (elektrik, su ve doğalgaz) yenilendiğini, bu şekilde müvekkilinin sözleşme gereği üzerine düşen edimleri eksiksiz yerine getirdiğini ve davalıya teslim edildiğini, bu işlere karşılık olarak davalı tarafa 443.016,00 TL'lik 19/09/2013 tarihli fatura kesildiğini ve İstanbul 17.Noterliği'nin 19/09/2013 tarihli ve 33245 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile 23/09/2013 tarihinde tebliğ edildiğini, ancak ihtara rağmen herhangi bir ödemede bulunulmadığı için müvekkili tarafından davalı iş sahibi hakkında Beykoz İcra Müdürlüğünün 2014/852 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının hiçbir iş yapmadığını, tüm işleri müvekkilinin yaptığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; 23/03/2018 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kısmen kabulü ile 150.000,00 TL ve 3.667,00 TL birikmiş faiz üzerinden itirazının iptaline, takibin devamına, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi için taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmediği, davalıya tebliğ edilen faturaya davalı tarafça yasal süresi içinde itiraz edilmediği, icra inkar tazminatına hükmedilmemesinin hatalı olduğu gerekçesiyle kararı istinaf etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafından dosyaya ibraz edilen belgelerin makbuz niteliğinde olduğu, davacının sözleşmeden doğan edimini kanun hükümlerine uygun olarak yerine getirmeden (imalat için belediyeden izin almadan veya proje onaylatmadan) müvekkilinden inşaat yapım bedelini talep etmesinin mümkün bulunmadığı, belediyeden ruhsat ya da izin alınmadan kaçak olarak yapılan imalatın ekonomik bir değeri olamayacağı gerekçesiyle istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge adliye mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ... Belediye Başkanlığı'na herhangi bir izin ya da ruhsat müracaatında bulunmadığı, ... Belediye Başkanlığı'nın 18/12/2017 tarihli yazısı uyarınca mevcut haliyle yapının ruhsata bağlanmasının da mümkün olmadığının anlaşıldığı, yapının imara aykırı ve “kaçak” konumunda olduğu, kanunen kaçak yapının ekonomik olarak hiçbir değer ifade etmeyeceği, davalı vekilinin istinaf talebinin belirtilen bu nedenle kabulü ile yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge adliye mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Sözleşme konusu işlerin eksiksiz olarak yerine getirildiğini, sözleşmede davacının belediyeden izin/ruhsat alma yükümlülüğü olmadığını, protokolde bu borcun yerine getirilme yükümlülüğün davalıya ait olduğunu, davacının işin ve tamiratın yapılacağı yerin imara aykırı ya da kaçak olup olmadığını bilemeyecek ve bilmesi de gerekmeyeceğini, imar barışı kapsamında söz konusu imara aykırılıkların giderilme ihtimalinin de yüksek olduğunu belirterek duruşma istemli olarak kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş bedelinin tahsili istemiyle başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470. maddesi, 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 21, 26 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

4. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

5. 3194 sayılı İmar Kanunu’nun hükümleri, kamu düzeni gereğince, “emredici” hukuk kurallarıdır. İmar Kanunu’nun 26. maddesinde gösterilen istisnalar hariç, aynı Kanunun 21. maddesi gereğince inşaat yapımı, ilgilisine göre belediye ya da valilikten alınacak izne tabidir. Somut olayda da; ... Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğünün cevabi yazısı ile inşaatın yapıldığı parselin imar uygulaması görmemiş, tarla vasıflı kadastro parseli olduğu, çok hisseli olup, mülkiyet sorunlarının bulunduğu, kentsel dönüşüm alanı ilan edildiği, ruhsata bağlanıp bağlanamayacağının imar uygulamasından sonra değerlendirileceği, bu haliyle ruhsata bağlanamayacağı belirtilmiştir. Söz konusu inşaatın yasal hale getirilmesi mümkün olmayıp, bu haliyle ekonomik değer ifade etmeyeceğinden davacı yüklenicinin, bu nitelikteki yapılar için yaptığı iş bedelini talep etme hakkı bulunmamaktadır. Davacı her ne kadar sözleşme uyarınca, belediyeden izin alma yükümlülüğünün davalı iş sahibinde olduğunu iddia etmiş ise de; davalı iş sahibi tarafından Beykoz 2. Noterliğinin 06.05.2013 tarih ve 23205 yevmiye nolu vekaletnamesi ile davacının ortağı ...’e belediyelerden her türlü izin ve ruhsatları almaya dair vekalet verildiği anlaşılmıştır. Davacının temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerinde görülmeyip, reddi gerekmiştir.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.