Yargıtay 6. CD 2024/5404 E. 2025/193 K.

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2023/423 E., 2023/751 K.

SUÇ: Yağma

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1.Sanık hakkında "Tehdit" suçundan verilen hüküm yönünden; bozma üzerine mağdurun şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73/6. maddesi uyarınca sanıktan şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, kabul ettiği takdirde düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Sanık hakkında "Yağma" suçundan verilen hükme ilişkin; katılan beyanları, sanığın tevil yollu ikrar içeren savunmaları, olay yeri inceleme ve yakalama tutanağı gibi deliller karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmeyerek, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

2a. İlk derece mahkemesinin verdiği 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinde yer alan tekekkür hükmünün İstinaf Mahkemesince çıkartılmak suretiyle düzelterek Esastan Reddine karar verildiği hususunun kazanılmış hak oluşturduğu, Yargıtay Bozma ilamı üzerine ilk derece mahkmesince aleyhe temyiz edilmemesine rağmen 5237 sayılı Yasa'nın 58 inci maddesinin uygulanması 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesine aykırı görüşmüştür.

2b. Yargıtay Bozma ilamı öncesi verilen 02.05.2018 tarihli kararda 5237 sayılı Kanun'un 149/1 d maddesi uyarınca ceza verilirken alt sınırdan hüküm kurulmasına ve takdiri indirim sebebiyle aynı Yasa'nın 62 nci maddesinin uygulanmasına rağmen; bozma sonrası verilen son hükümde sanığın aleyhine olacak şekilde; aynı Yasa'nın 148 inci maddesinin uygulanması sırasında alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm verilmesi ve farklı gerekçeyle aynı Yasa'nın 62 nci maddesinde yer alan takdiri indirimin uygulanmamasının sanığın durumunun değiştiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu tartışılmadan çelişkili ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması hukuka aykırı görüşmüştür.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.12.2023 tarihli ve 2023/423 Esas, 2023/751 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.