Yargıtay 6. CD 2023/433 E. 2025/128 K.

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2022/1201 E., 2022/1419 K.

SUÇLAR: Nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

I.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme karşısında temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca REDDİNE,

II.Sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

5271 sayılı Yasa'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin bu kapsamda olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın, sanık ... tarafından ikamete çağrılıp öldüğü için hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen ... tarafından basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanıp tehdit edilip iki adet senet imzalatılıp çıplak fotğraflarının çekildiğinin iddia edildiği olayla ilgili olarak,

Katılanın aşamalarda kendisi daireye girdiğinde ...'ın ikamette olduğunu beyan ettiği, sanık ...'nin ise katılan geldikten sonra ...'ın daireye geldiğini beyan ettiği, dosya içerisinde mevcut 10.03.2020 tarihli CD çözüm tutanağı içeriğine göre; katılanın binaya giriş anının gösterilmediği, katılanla ...'ın beraber daireye girdiklerinin belirtildiği, daha sonra da sanık ...'nin aynı daireye girdiğinin belirtilmesine karşın, sanık müdafii tarafından sunulan ilgili kamera görüntülerine ait fotoğraflara göre katılanın, ...'dan daha önce binaya girdiği, ...'ın katılanı asansöre bindirdiği ve en son sanık ...'nin binadan ayrıldığının anlaşılması karşısında, söz konusu kamera görüntüleri bilirkişiye verilerek sanık, katılan ve ...'ın binaya ve odalara giriş çıkış saatleri tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Kabule göre de,

Sanık hakkında Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/297 Esas, 2012/582 Karar sayılı erteli 10 ay hapis cezasına ilişkin ilâmın tekerrüre esas alındığı, ilamın kesinleşme tarihi ile denetim süresi de gözetildiğinde yargılamaya konu suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/2 b maddesinde öngörülen 3 yıllık süre geçtikten sonra işlendiği cihetle ilamın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka mahkûmiyet kaydı da bulunmadığı anlaşılmakla şartları oluşmadığı hâlde sanık hakkında aynı Yasa'nın 58. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.