Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2019/937 E, 2020/1652 K

SUÇLAR: Tehdit, cinsel taciz

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet kararı kaldırılarak beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2019/937 Esas, 2020/1652 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.12.2018 tarihli ve 2017/933 Esas, 2018/430 Karar sayılı kararı ile cinsel taciz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası yollaması ile birinci fıkrası uyarınca kurulan "1 yıl 6 ay" hapis cezası ile tehdit suçundan aynı Yasa'nın 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası yollaması ile birinci fıkrası uyarınca kurulan “9 ay" hapis cezası ile mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2019/937 Esas, 2020/1652 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet hükmünün kaldırılmasına, sanığın üzerine atılı cinsel taciz suçunun unsurları yönünden oluşmadığından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine, sanığın tehdit suçunu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle aynı Yasa'nın 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, karar verilmesi ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

I.Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Verilen Hükme Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde yer verilen; “İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II.Sanık Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Verilen Hükme Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Sanık ve mağdurun birbirlerine çıplak görüntülerini cep telefonu ile gönderdiklerinin iddianame anlatımında belirtildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 105/1 1, 105/2 d maddelerine uyan cinsel taciz suçunun gerektirdiği hapis cezasının üst sınırı dikkate alındığında verilen beraat kararının temyiz edilebilir nitelikte olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık ve mağdurun birbirlerine çıplak görüntülerini cep telefonu ile gönderdikleri, mağdurda zeka geriliği bulunmakla birlikte tıbbi rapora göre maruz kaldığı cinsel taciz suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiği ve suç tarihi itibarı ile 15 yaşını doldurduğu anlaşılmış olup sanığın cinsel eylemleri mağdurun geçerli rızasına dayalı olarak gerçekleştiğinden kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanığın duruşmalardan vareste tutulma talebinde bulunduğu, Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının davadan haberdar edilmesinin zorunlu olmadığı anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebebi yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, katılan vekilinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.