Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/413 E., 2016/121 K.

SUÇLAR: Nitelikli tehdit, hakaret

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, Onama

İstanbul Anadolu 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/413 Esas, 2016/121 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelemesinde;

Sanık hakkında hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14.04.2011 tarihli ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkûmiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanık hakkında nitelikli tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelemesinde;

Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/2 a maddesine uyan nitelikli tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1 e, 67/4. maddelerinde belirtilen, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 16.02.2016 gününden incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz isteği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğnamey'e aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

19.02.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.