Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2018/2860 E., 2019/1668 K.

SUÇ: Silahla tehdit

HÜKÜM: Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından birden fazla kişi tarafından silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca verilen 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve birinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına dair verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hüküm kaldırılarak duruşma açılmış ve sanık hakkında silahla tehdit suçundan aynı Kanun'un 106 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar sanık ... müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilmiş olup, karar temyiz edilmeden kesinleşmiştir. Sanık ... tarafından sunulan 05.11.2019 tarihli dilekçeyle “sonradan yürürlüğü giren 7188 sayılı Kanun uyarınca istinaf mahkemesi kararlarının temyiz edilebilir ... geldiğinden bahisle dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi” talep edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin 08.11.2019 tarihli ek kararı ile silahla tehdit suçunun 7188 sayılı Kanun kapsamında olmaması sebebiyle sanığın temyiz talebi reddedilmiş olup, bu karar sanık tarafından verilen 12.11.2019 tarihli dilekçe ile temyiz edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince ilk defa sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümleri uygulandığı anlaşılmakla Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.10.2023 tarihli ve 2023/267 esas, 2023/506 karar sayılı kararı gereği silahla tehdit suçundan kurulan hükmün temyize tabi olduğu belirlenmiştir.

Somut olayda Bölge Adliye Mahkemesinin karar eteğinde, " Tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmü yönünden ise CMK'nın 286/2 b. maddesi uyarınca KESİN olmak üzere oy birliği ile verilen karar açıkça okunup usulen tefhim kılındı. " denildiği ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında belirtilen kanun yolunun, süresinin ve merciin hiç söz edilmediği belirlendiğinden, yanıltma nedeniyle sanığın hak kaybına uğramasının önlenmesi amacıyla sanık lehine değerlendirme yapılarak 05.11.2019 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmekle, 08.11.2019 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında silahla tehdit suçundan verilen kararın incelenmesinde, katılanın soruşturma aşamasındaki beyanında, "03.05.2017 günü saat:21.30 sıralarında .. işyerime tanımadığım iki erkek şahısla birilkte ... isimli şahıs geldi.. bana dönerek "Sana burayı yedirmeyeceğim, ekmek kapını kapatacağım, sen oruspusun, senin dostun var, ondan beni istemiyorsun" diyerek bana silah doğrulttu, elimden telefonumu aldı. Bu olaylar olduğu esnada işyerimde alış veriş yapan ... ismimli şahsa da silah doğruttu. Ben kendisine polisi çağıracağımı söyleyince telefonumu da yanına alarak olay yerinden kaçarak ayrıldı. Hemen polisi aradım fakat polis işyerime gelmeden evime gitmek üzere aracımla ayrıldım. Uncalı civarında ... isimli şahıs arabamın önünü keserek bana yine tehditler savurdu. Kendisinden kurtularak ..evime gittim. Şahıs tekrar bu defa evime geldi ve beni tehdit etti. Daha önceden yanına aldığı telefonumu önüme fırlatarak attı ve telefonum bundan kaynaklı arızalandı. Polis çağırıyorum deyince şahıs yine evden kaçarak uzaklaştı." şeklinde iddiada bulunduğu anlaşıldığından, sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 14.05.2019 tarihli ve 2018/2860 Esas, 2019/1668 Karar sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, ceza miktarı bakımından 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Antalya 22. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.