Yargıtay 6. CD 2023/11150 E. 2024/13388 K.

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2020/207 E., 2020/1128 K.

SUÇLAR: Şantaj, cinsel taciz

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

I. Sanık Hakkında Cinsel Taciz Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2020/207 Esas, 2020/1128 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından cinsel taciz suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında cinsel taciz suçundan ilk derece mahkemesince 1.800,00 TL (hapisten çevrili) adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık müdafi ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine sanığın zincirleme cinsel taciz suçundan 6.740,00 (hapisten çevrili) adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendinde yer verilen; “Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların” temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin cinsel taciz suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II. Sanık Hakkında Şantaj Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyiz İstemi Yönünden

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdure ile cep telefonu üzerinden iletişim kurup mesajlaştığı, mağdureden uygunsuz fotoğraf ve video göndermesini istediği, mağdurenin gönderdiği kayıtları başka kişilerle paylaşacağı tehdidiyle mağdureden farklı tarihlerde uygunsuz halini içerir video göndermesini istediği şeklinde gelişen olayda;

Sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kurulan hükümde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin, 15.12.2020 tarihli ve 2020/207 Esas, 2020/1128 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziosmanpaşa 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.