Yargıtay 6. CD 2023/10548 E. 2024/13052 K.

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2018/109 E., 2018/2510 K.

SUÇLAR: Kasten yaralama, silahla tehdit

HÜKÜMLER: İlk derece kararının kaldırılması suretiyle mahkûmiyet, ilk derece kararının kaldırılması suretiyle beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288 inci maddesinin, ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301 inci maddesinin, "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usûle ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

I.Sanık Hakkında Silahla Tehdit Suçundan Kurulan Beraat Hükmüne Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde;

Sanığın isnat olunan suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, olayda şüphenin söz konusu olduğu, şüpheden sanığın yararlanması gerekeceği şeklindeki genel ceza hukuku ilkeside gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince sanığın beraatine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.12.2018 tarihli ve 2018/109 Esas, 2018/2510 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

II.Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17.12.2013 tarihli, 2012/1401 Esas ve 2013/1416 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınmaması hukuka aykırı bulunmuş olup bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Açıklanan nedenle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.12.2018 tarihli ve 2018/109 Esas, 2018/2510 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasına; “sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi açısından, adli sicil kaydında yer alan ve en ağır ceza olan Şanlıurfa 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17.12.2013 tarihli, 2012/1401 Esas ve 2013/1416 Karar sayılı kararıyla hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mükerrirliğe esas alınmasına, hükmün infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" cümlelerinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.12.2024 tarihinde, oy birliğiyle, karar verildi.