Yargıtay 6. CD 2008/7110 E.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I Sanıklar ... ve ... hakkında yapılan incelemede:

Sanık ... hakkında hırsızlık suçunun 5237 sayılı TCK'nın 142/1 b. maddesine uyduğu kabul edilerek uygulama yapıldığından ve 5271 sayılı CMK.nın 06.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa ile değişik 150/3 ve 26.12.2006 tarihli Ceza Genel Kurulu’nun 2006/8 317 E. ve 2006/319 sayılı kararına göre de, daha önce üst sınırı en az 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu savunman atanması öngörülmüş iken, değişiklikten sonra bu zorunluluk, alt sınırı 5 yıl ve daha fazla ceza gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırıldığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye katılınmamış; hırsızlık yapmak için kapı kilitlerini kırarak, gece vakti katılana ait işyerine giren sanıkların eyleminin, hırsızlık suçunun yanı sıra 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar vermek ve aynı Yasanın 116/2 4, 119/1 c. maddelerinde tanımlanan işyeri dokunulmazlığını bozmak suçlarını da oluşturduğu halde, bu suçlardan değerlendirme yapılmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II Sanık ... hakkında yapılan incelemede:

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1 son, 55/3, 102/3, 104/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1 b, (151/1, 116/2 4, 119/1 c), 31/3, 66/1 e, 66/2, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Yasanın 66/1 e, 66/2, 67/4.maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık sürenin dolmuş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.