Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2019/410 Esas, 2021/211 Karar

SUÇ: Zimmet (iki kez)

HÜKÜM: Zincirleme nitelikli zimmet suçundan mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi, düzeltilerek onama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun Ek 2. maddesinin ikinci fıkrası gereğince sanığa yüklenen zimmet suçundan, 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu'nun 17 ve 18. maddeleri gereği katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Tarım ve Orman Bakanlığının kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün vekili tarafından 7417 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce temyiz edilmesi ile usul hükümlerinin derhal uygulanacağı hususu karşısında, 7417 sayılı Kanun'un 40. maddesiyle değişik 3628 sayılı Kanun'un 18. maddesinin ikinci fıkra hükmü uyarınca başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı kabul edilmiş ancak katılan bakanlık vekilinin 19.10.2021 tarihli dilekçesinin temyiz iradesi içermediği, sadece katılma ve vekalet ücreti istemine yönelik olduğu, kovuşturma aşamasında davaya katılmayan bakanlık lehine kanun yolu muhakemesinde vekalet ücreti hükmedilmesine yasal olanak bulunmadığı gözetilerek sanığın temyiz itirazlarıyla yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 247/1 2, 249/1, 43/1, 248/2. maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 13 ay 14 gün hapis cezasından anılan Kanun'un 62/1. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapıldığında 2 yıl 7 ay 6 gün yerine 1 yıl 19 ay 6 gün hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Her ne kadar Dairemizin 05.11.2019 tarihli bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmolunmuş ise de; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.09.2011 tarihli ve 2011/5 104 Esas, 2011/183 sayılı Kararında da açıklandığı üzere aleyhe temyiz bulunmayan ilk hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanmamasının kazanılmış hak niteliğinde olduğunun nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasa'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi gereğince hak yoksunluğu uygulanmasına ilişkin 1 numaralı bendinin son paragrafının hüküm fıkrasından tamamen çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 29.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.