Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2017/1122 Esas, 2018/610 Karar

SUÇ: Tefecilik

HÜKÜMLER: 1 Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2016 tarihli ve 2015/225 Esas, 2016/1126 sayılı Kararı ile; tefecilik suçundan beraat,

2 Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 21.03.2018 tarihli, 2017/1122 Esas ve 2018/610 sayılı Kararı ile; ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün kaldırılarak tefecilik suçundan mahkumiyet.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

EK TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasına göre temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren reddine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.01.2015 tarihli ve 2014/146678 Soruşturma, 2015/1299 Esas, 2015/1077 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında tefecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.12.2016 tarihli ve 2015/225 Esas, 2016/1126 sayılı Kararı ile sanık hakkında tefecilik suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine hükmedilmiştir.

3.Katılan vekilinin istinaf talebi üzerine duruşma açılarak yapılan yargılama neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2017/1122 Esas, 2018/610 sayılı Kararı ile beraat kararının kaldırılarak, sanık hakkında tefecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 50 gün karşılığı olarak 1.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, katılan ...'un davaya katılma ve ilk derece mahkemesi kararına karşı kanun yollarına başvurma hakkı bulunmadığı, sanığın suça konu gayrimenkulü taşınmaz sahibinden 90.000 TL bedel karşılığında satış yoluyla devraldığı, gayrimenkulün; tapu kayıtlarından anlaşılacağı üzere katılana hiçbir zaman devredilmediği, taraflar arasında adi nitelikte gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin yapıldığı ancak faizle borç para verme eyleminin olmadığı bu itibarla sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği sebepleriyle hükmü duruşma talepli olarak temyiz etmiştir.

Şikayetçi Hazine vekili, sanık hakkında verilen beraat kararının bozulması, iddianamede belirtilen suç kapsamında cezalandırılması ve idarenin katılan sıfatıyla kararda yer alması gerektiği sebepleriyle hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'un, 2014 yılında ev almak için bankaya kredi başvurusunda bulunduğu, kredi çıkana kadar sanık ...'ten 100.000 TL ödemek şartıyla 90.000 TL borç para aldığı ve parayı ödeyene kadar bahse konu evin tapu kaydının sanık adına yapıldığı, katılanın borcunu zamanında ödeyemediği, ödemek istediğinde ise sanığın 120.000 TL para istemek suretiyle tefecilik suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

İlk derece mahkemesince; sanığın üzerine atılı suçun maddi unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2017/1122 Esas, 2018/610 sayılı Kararı ile; katılanın ev satın almak için kredi başvurularının olumsuz sonuçlanması nedeniyle sanıktan bir ay vadeli olarak 90.000 TL para aldığı ve bu borcun bir ay sonra 10.000 TL faizle ödeneceğine dair taraflar arasında anlaşma yapıldığı, faizle borç alındığına dair tanık beyanlarının da bulunduğu, bu şekilde sanığın kazanç elde etmek amacıyla borç para vermek suretiyle işlediği sabit olan tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında tefecilik suçundan kamu davası açıldığı, Hazinenin bu suçun mağduru olduğu, bu sıfatının gereği olarak 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234 üncü maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve diğer haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi tarafından anılan eksikliğin giderilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine iade edildiği, ilk derece mahkemesince gerekçeli kararın Hazineye tebliğ edilip Hazine davadan haberdar edilmiş olmasına ve kararı istinaf ettiğine dair dilekçe sunmasına rağmen bu hususa ilişkin herhangi bir karar verilmeyerek davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmasına ilişkin karar verilmesi gereğine uyulmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 21.03.2018 tarihli ve 2017/1122 Esas, 2018/610 sayılı Kararına yönelik şikayetçi Hazine vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, ek Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.