Karar Detayı

MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/119 Esas, 2016/4 Karar

SUÇ: Zimmet

HÜKÜM: Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.02.2015 tarihli ve 2015/6228 Soruşturma, 2015/1567 Esas, 2015/97 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında görevi kötüye kullanma ve zimmet suçlarından son soruşturmanın açılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

2. Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli, 2015/45 Esas ve 2015/52 sayılı Kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci maddesinin birinci fıkrası ile 257 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca yargılaması yapılmak üzere sanık hakkında son soruşturmanın 1136 sayılı Kanun'un 59 uncu maddesi gereği Ankara Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesinde yapılmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/119 Esas, 2016/4 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, zimmet suçundan ise 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Sanığın savunmalarına itibar edilemeyeceğine ve zimmet suçu sübuta ermiş olduğu halde sanık hakkında beraat kararı verilmesinin yasa ve usule aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanığın Temyiz Sebepleri

İsnat edilen zimmet suçunu işlemediğinin sabit olduğu gerekçesi ile beraat kararı verilmesi gerekir iken delil yetersizliği gerekçesi ile beraat kararı verilmesinin ve kendisini vekille temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Avukat olan sanığın; alacaklı katılan vekili sıfatıyla, borçlu ... ve .... Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi haklarında 12.150 TL'lik alacağın tahsili için Ankara 26. İcra Müdürlüğünün 2011/15250 Esas sayılı dosyası üzerinden yürüttüğü icra takibi sırasında borçlulardan haricen 13.615 Türk lirası tahsil etmesine rağmen, müvekkili katılana vermeyip uhdesinde tutmak suretiyle zimmet suçunu işlediği, harici tahsilat sonrasında dosyada bakiye alacağın bulunmasına rağmen müvekkili katılanın bilgi ve talimatı olmaksızın borçlu ... adına kayıtlı araçlar üzerine konulan haciz şerhlerinin fekkini talep etmek suretiyle görevi kötüye kullanma suçunu işlediği, yine katılan vekili sıfatıyla takip ettiği, ... ile ...'ün ödeme şartının ihlali suçundan yargılandıkları Ankara 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2012/72 Esasına kayden görülen davanın 29.01.2013 tarihli duruşmasına mazeretsiz olarak katılmayarak mahkemece 29.01.2013 tarih ve 2013/10 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 349 uncu maddesinin altıncı fıkrası uyarınca şikâyet hakkının düşürülmesine dair kararın verilmesine sebebiyet vermek suretiyle görevi ihmal suçunu işlediği belirtilerek açılan davalarda sanığın zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği sabit görülerek hakkında atılı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, zimmet suçu bakımından ise tanık beyanları ve dosya kapsamından sanığın müvekkili katılandan habersiz olarak borçlulardan herhangi bir tahsilatta bulunmadığı anlaşıldığından müsnet suçu işlemediği kabul edilerek sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın, zimmet suçundan açılan kamu davasında hakkında yüklenen suçu işlemediğinden bahisle beraatine karar verilmesi gerekirken delil yetersizliği gerekçesi ile beraat hükmü verilmesine ilişkin temyiz sebebi, yerel mahkemece beraat kararının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca atılı suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçesi ile verilmesi nedeniyle yerinde görülmemiştir.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir" biçimindeki düzenlemeye göre sanık yararına maktu vekalet ücretine hükmedilebilmesi için sanığın vekaletname ile atadığı bir vekille temsilinin gerekli olduğu ve dosya içerisinde sanık tarafından usulüne uygun olarak verilmiş bir vekaletnameye rastlanamadığından, diğer yandan sanığın yüklenen tüm suçlardan beraat etmediği ve avukatlık hizmetinin bölünemeyeceği hususları da dikkate alınarak, bu hususta mahkemece yapılan uygulama hukuka uygun görülmüştür.

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaatine göre, yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2016 tarihli ve 2015/119 Esas, 2016/4 sayılı Kararında katılan vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde karar verildi.