Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/171 Esas, 2016/213 Karar

SUÇLAR: Tefecilik, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 13.08.2015 tarihli ve 2015/403 Soruşturma, 2015/118 Esas, 2015/114 numaralı İddianameyle sanık hakkında tefecilik, hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı, 154 üncü ve 241 inci maddeleri gereği cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.... Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/213 sayılı Kararı ile sanığın tefecilik ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince ayrı ayrı beraatine hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Tehdit suçundan hüküm kurulmaması ve sanığın başka şahıslara da faizle borç vermiş olduğu gözetilmeksizin beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın; faiz karşılığı borç para verdiği, başkasına ait taşınmazı işgal ettiği, katılanı tehdit ettiği iddiası ile açılan kamu davasında, Mahkemece; sanığın üzerine atılı tefecilik ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarını işlediğine dair savunmasının aksine cezalandırılmasını haklı gösterecek her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin, inandırıcı deliller elde edilemediğinden ve yüklenen suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmadığından beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında tehdit suçundan da kamu davası açıldığı halde bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, bu suç yönünden adı geçen sanık hakkında mahallinde her zaman bir hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.04.2016 tarihli, 2014/118 Esas ve 2016/208 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 241 inci maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin ve bunun meslek hale getirilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması karşısında mahkemenin aksi yöndeki gerekçesi yerinde olmamakla birlikte sonucu itibarıyla doğru bulunmuştur.

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati karşısında katılanın temyiz itirazları ile hükümde dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/213 sayılı Kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen husus dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.10.2023 tarihinde karar verildi.