Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2019/276 E., 2019/319 K.

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 25.11.2020 tarihli ve 2020/5483 Esas, 2020/18109 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.12.2023 tarihli ve KD 2023/126827 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Rize 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2019 tarihli, 2019/276 Esas ve 2019/319 Karar sayılı ilamı ile sanığın yüzüne karşı verilen mahkumiyet kararında temyiz süresinin 15 gün olarak belirtilmesi suretiyle sanığın temyiz süresi konusunda yanıltıldığı ve sanığın 15 günlük temyiz süresi içerisinde 02.07.2019 tarihinde süre tutum dilekçesi vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğunun anlaşılması karşısında; Dairemizin 25.11.2020 gün ve 2020/5483 Esas 2020/18109 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararının hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Dosyanın tetkikinde, sanık hakkında hakaret suçundan, Rize 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2014 tarih, 2014/665 Esas ve 2014/669 Karar sayılı mahkumiyet kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 18. Ceza Dairesi tarafından bozma kararı verilmesi sonrasında, aynı Mahkemenin 20.06.2019 tarih, 2019/276 Esas ve 2019/319 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyularak mahkumiyet kararı verilmiş, sanık temyizi üzerine Dairemizin 25.11.2020 tarihli ve 2020/5483 Esas, 2020/18109 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteğinin reddine karar verilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Polis memuru olan katılanların, sanığın içinde bulunduğu aracı durdurmak istedikleri, sanığın araçtan iner inmez katılanlara "Nedir bizimle derdiniz, a... koyduklarım, aracın a... koydunuz." ve "Bıçağı gidin bulun lan a... koyduklarım." diyerek hakaret ettiği, iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Anayasa'nın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrası ve 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ile 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddeleri gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, temyiz süresinin "15 gün olduğu" şeklinde yanıltıcı olarak gösterilmesi nedeniyle, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından ileri sürülen temyiz nedenleri yerinde görülmeyerek kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemizin, 25.11.2020 tarihli ve 2020/5483 Esas, 2020/18109 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, talebe uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.