Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/56 E., 2016/429 K.

SUÇLAR: Mala zarar verme, yaralama, hakaret

HÜKÜMLER: Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, hüküm kurulmasına yer olmadığı, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, iade

Tebliğname'de, sanık ...'in, şikayetçi ...'a yönelik hakaret suçundan kurulan hükme yönelik görüş belirtilmiş ise de, bu sanık hakkında Tebliğname'de belirtildiği biçimde şikayetçiye yönelik hakaretine dair açılmış bir dava olmadığı gibi bu yönde kurulmuş bir hükümde bulunmadığı anlaşılmıştır.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrasında, ceza mahkemelerinden verilen hükümlerin temyiz olunabileceği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinde ise beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirlerine hükmolunması, davanın reddi ve düşme kararlarının hüküm türleri olarak düzenlendiği, sanık ... hakkında kasten yaralama, sanık ... hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından Yerel Mahkeme tarafından verilen "hüküm kurulmasına yer olmadığı" biçimindeki kararların, anılan düzenlemeler doğrultusunda temyizi kabil hüküm niteliği taşımadığı anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmıştır.

Mala zarar verme suçundan sanık ... hakkında hükmolunan 2.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında hakaret suçundan, sanık ... hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerinin, sanıklar ... ile ... hakkında hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve numarası yazılı kararı ile sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama ve hakaret suçlarından açılan davada, iddianamede bu eylemlere dair bir anlatım bulunmaması nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına,

2.Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan davalarda, sanığın mahkumiyete yönelik kurulan hükümlerin, 5272 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanmalarının geri bırakılmasına,

3.Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan açılan davada, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 151 inci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca doğrudan 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

4.Sanık ... hakkında katılanlar ... ile ...'a yönelik hakaret, sanık ... hakkında ise katılan ...'e yönelik kasten yaralama ve hakaret suçlarından açılan davalarda, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) ve (e) bentleri uyarınca beraatlerine,

5.Sanıklar ... ile ... hakkında hakaret suçundan açılan davalarda, eylemin karşılıklı olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan sanık ... müdafiinin temyiz istemi, usul ve kanuna aykırı olarak verilen kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

2.Katılanlar ... ile ... vekilinin temyiz istemi, sanık ... hakkında verilen beraat ve hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararlar ile sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ile Sanık ... Hakkında Verilen Hüküm Kurulmasına Yer Olmadığı Kararları Yönünden

Hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın, temyiz kanun yoluna tabi kararlardan olmadığı anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına Dair Kararlar Yönünden

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11 250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı, aynı Kanun'un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz." şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

C. Sanık ... Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanunun 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz isteklerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

D. Beraat ve Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Dair Kararlar Yönünden

1.Sanıklar ..., ..., ... ile ...'ın yargılama konusu hakaret eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları, sanık ...'ın yargılama konusu kasten yaralama eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 27.05.2014 tarihli sanıkların savunması olduğu, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Sanıklar ... ile Sanık ... Hakkında Verilen Hüküm Kurulmasına Yer Olmadığına Dair Kararlar Yönünden

Hüküm kurulmasına yer olmadığına dair kararın, anılan düzenlemeler doğrultusunda hüküm niteliği taşımadığı anlaşılmakla, dava dosyasının Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanık ... Hakkında Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına Dair Kararlar Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafiinin kanun yolu başvurusu itiraz merciince karar verilmek üzere, esası incelenmeyen dava dosyasının, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

C. Sanık ... Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (C) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz isteklerinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

D. Beraat ve Ceza Verilmesine Yer Olmadığına Dair Kararlar Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanlar ..., ... ile ... vekillerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.