Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2016/367 E., 2016/547 K.

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: Ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin; süre tutum dilekçesi ile kararı temyiz ettiğine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın simit sırasında bekleyen sanığın önüne geçmesi ve sanığı itip sıra dışına çıkarması üzerine sanığın "Arkadaşımın yuvasını yıkan kadın." sözü ile hakaret suçunu oluşturduğu gerekçesiyle açılan davada, Yerel Mahkemece, sanığın hakaret eylemini kendisine karşı yapılan haksız fiil sonucu gerçekleştirdiği kabul edilmiş ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamına göre hakaretin haksız fiile tepki olarak işlendiğinin anlaşılması nedeniyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin delilleri takdir ve değerlendirmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Sair Yönlerden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlenmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde temel cezaya hükmetmeden doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi uyarınca hakaretin haksız bir fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince "ceza verilmesine yer olmadığı" kararı verilmesi gerekirken anılan uygulama maddesinin gösterilmemesi hususları dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümününde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğündün hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 332 nci maddesi gereği hükümden ceza tayinine ilişkin kısmın çıkarılması ve "TCK 129/1 maddesi" ibaresinden sonra gelmek üzere "5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.