Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2014/122 E., 2016/332 K.

SUÇ: Fuhuş

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca beş kez 1 yıl 8 ay hapis ve 80, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın, temyiz sebeplerine yer vermediği süre tutum dilekçesiyle kararın bozulmasını ve gerekçeli kararın tebliğini talep ettiği, tebliğe rağmen ek temyiz dilekçesini sunmadığı tespit edilmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, ''Yapılan yargılama, toplanan deliller, sanık savunması, mağdurların soruşturma aşamasındaki beyanları gibi tüm dosya kapsamından; 06.12.2013 günü saat 00.05 sıralarında haber merkezinin anonsu üzerine M. Restoran isimli işyerinde fuhuş amaçlı bir çok bayanın olduğunun anlaşılması üzerine iş yerinde yapılan kontrollerde yabancı uyruklu bayanların, iş yerinde erkeklerin masalarında bulunduklarının görüldüğü ve iş yerinde yapılan kontroller esnasında polisleri fark eden bayanların erkeklerin masalarından kalkarak boş masalara geçtikleri, iş yerinde loş ışıklarla aydınlatma yapıldığı, pavyon şekliyle faaliyet gösterdiği kanaatinin oluştuğu, sanık ... M. Restorant'ın mesul müdürü olarak görev yaptığı, sanığın ifadesinde de belirttiği üzere M. Restorant'ı kendisinin işlettiği ve işyeri ile ilgili sorumluluğun kendisine ait olduğu, restoranttaki bayanların eğlence amacıyla restorantta bulunduğunu, bayanları kendisinin veya işyeri çalışanlarının göndermediğini, kendilerinin erkek müşterilerin masasına oturup eğlendiklerini, alkol aldıklarını, bayanları restoranta illegal yollardan kendisinin getirmediğini, kimin getirdiğini bilmediğini, üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan ettiği, bu hali ile gerçekleşen olayda, mağdurelerin beyanları, sanık savunması, tutanaklar, mağdurelerin yurt dışından illegal yollarla ülkemize gelerek sanığın bilgi ve gözetimi dahilinde restoranta gelen erkeklerle para karşılığı cinsel ilişkiye girmek için anlaştıkları, sanığın mağdurelere fuhuş yapmaları için yer temin ettiği, her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmemiş ise de, savunması hayatın olağan akışına aykırı bulunduğundan itibar edilmeyip, fuhuş için yer temin etme fiilini işleyerek üzerine atılı suçu işlediği'' şeklindeki gerekçeyle atılı suçtan mağdur sayısınca mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un "Fuhuş" başlıklı 227 nci maddesi; "(1) Çocuğu fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran, bu maksatla tedarik eden veya barındıran ya da çocuğun fuhşuna aracılık eden kişi, dört yıldan on yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu suçun işlenişine yönelik hazırlık hareketleri de tamamlanmış suç gibi cezalandırılır.

(2) Bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Fuhşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanması, fuhşa teşvik sayılır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.11.2014 tarih, 2013/342 Esas, 2014/519 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, fuhuş suçu, 5237 sayılı Kanun'un topluma karşı suçlar başlıklı üçüncü kısmın, genel ahlaka karşı suçlar başlıklı yedinci bölümünde düzenlenmiş olup, bu suçla korunan hukuki yarar genel olarak, toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlakın korunmasıdır.

5237 sayılı Kanun'un 227 inci maddesinin ikinci fıkrasında, bir kimseyi fuhşa teşvik etmek, bunun yolunu kolaylaştırmak ya da fuhuş için aracılık etmek veya yer temin etmek, ayrı bir suç olarak düzenlenmiş, fuhuşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanmasının fuhşa teşvik sayılacağı kabul edilmiştir. Fuhşa teşvik etmek, kişinin fuhuş yapması için onda bir irade oluşturmaya çalışılmasıdır. Fuhşun yolunu kolaylaştırmak, fuhuşu arayan bakımından bunun için veya fuhuş yapacak kimsenin fuhşa atılması bakımından onun için her türlü imkanın sağlanmasıdır. Fuhuş için aracılık etmek, mağdur ile cinsel arzularını tatmin etmek isteyen kişinin bir araya gelmesini sağlamaktır. Yer temin etmek ise, mağdur ile cinsel arzularını tatmin etmek isteyen kişinin bir araya gelecekleri yerin temin edilmesidir. Fıkrada düzenlenen suç seçimlik hareketli bir suç olup, fıkrada sayılan hareketlerden herhangi birisinin yapılması suçun işlenmesi için yeterlidir.

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi uyarınca, sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılmamış olaylar ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti yargılama aşamasında toplanan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda; sanığın savunması, olay tutanağı, mağdurların beyanları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, mağdurlara fuhuş yaptırmak amacıyla yer temin ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, cezalandırılmasına yeter, kesin delillerin dosyada mevcut olmadığı gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.