Yargıtay 4. CD 2021/38756 E. 2024/15471 K.

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama

Yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ...'nın 22.10.2020 havale tarihli dilekçesinin temyiz sebebi içermediği, kararda 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294. maddesi uyarınca temyiz nedenlerinin bulunması gerektiğinin ihtar edilmesine rağmen aynı Kanun'un 295. maddesinde öngörülen kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini de sunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, duruşmada okunmayan ve tartışılmayan bir delilin hükme esas alınmasının hukuka aykırı olduğuna, tutanak mümzileri dinlenilmeyerek eksik inceleme yapıldığına, usul ve yasaya aykırı olan kararın açıklanan ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle bozularak sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık ... Hakkında Kurulan Hükme Yönelik Yapılan İncelemede

Temyiz sebepleri ile sair yönlerden yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.5271 sayılı Kanun'un 217/1. maddesi uyarınca "Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir." hükmüne aykırı şekilde duruşmada dinlenilmeyen şikayetçiler ve tanıkların soruşturma aşamasında alınan ifadelerine dayanılarak hüküm kurulması,

2.Hakaret suçunun aleni bir yer olan cadde üzerinde gerçekleşmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD 355 Esas, 2019/596 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yokluğunda verilen ve usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Kanun 'un 291. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 22.10.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; kararda aynı Kanun'un 294. maddesi uyarınca temyiz nedenlerinin bulunması gerektiği ihtar edilmesine rağmen aynı Kanun'un 295. maddesinde öngörülen kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini de sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2024 tarihinde karar verildi.