Yargıtay 4. CD 2020/29117 E. 2023/347 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Tehdit

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli ve 2015/625 Esas, 2016/555 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık hakkında beraat kararı verilmemesinin haksız ve yersiz olup, usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle bozulması talebine yönelik olduğu.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun yolcu olarak içerisinde bulunduğu otomobilin, sanığın eşinin kullandığı motosikletle çarpışması neticesi oluşan trafik kazasında sanığın eşinin öldüğü, bu olayın yargılaması sırasında mağdurun tanık olarak dinlenildiği, bu nedenle sanığın, mağdura gönderdiği mesajlarda "Katiller, ... ve .... ... sevgilinle senin öldürdüğünüz adamın eşi, peşinizi bırakmayacağım." ve "Sana ulaştım ailene de ulaşacağım." şeklinde mesajlar gönderip tehdit ettiği, ancak Yerel Mahkemece sanığın cezai ehliyeti bulunmadığından ceza verilmesine yer olmadığına kararı verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın aşamalarda, mesajları mağduru mahkemeye vereceği anlamında gönderdiği şeklindeki savunması ile sanığın göndermiş olduğu mesaj içeriklerinin bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde; ifadelerin Anayasal şikâyet hakkını kullanacağını bildirme niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi,

B. Kabule göre de;

1. Basit tehdit suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve mağdurun 14.01.2016 tarihli duruşmada şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü maddesi uyarınca sanığın yasal temsilcisinden şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanan sanığın, 5271 sayılı Kanun’un 325 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafisinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2023 tarihinde karar verildi.