Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2016/147 E., 2016/711 K.

SUÇLAR: Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanıklar hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; sanıklar hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'un, katılana " Ağzına sıç...larımın." , sanık ...'ın ise " S..tir git." şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettikleri, sanık ...'ın terlik ile katılana vurduğu, sanık ...'un da bu sırada katılanı tutarak yaralama eylemine yardım ettiği iddia olunmuştur. Yerel Mahkemece, suç tarihinde katılan hakkında düzenlenen ilk adli muayene raporunda darp ve cebir izinin tespit edilmediği, suç tarihinden iki gün sonra kolluğa yeniden başvuran katılanın talebi üzerine düzenlenen adli muayene raporunda koldaki çizikler nedeni ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralama bulunduğu belirtilmiş ise aradan geçen süre ve ilk raporda darp cebir izinin bulunmadığının belirtilmesi, katılanın ilk beyanında kendisine terlikle vurulma dışında bir yaralanmadan bahsetmemiş olması, taraflar arasında husumet bulunması ve katılanın soyut beyanı dışında başka delil bulunmaması nedeniyle atılı suçlardan beraat hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Tebliğaneme'deki yaralama suçu yönünden bozma isteyen görüşe aşağıda belirtilen gerekçelerle iştirak edilmemiştir.

1. Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanıkların aşamalarda suçlamaları inkar etmeleri, katılanın soyut beyanı dışında tanık delilin bulunmaması, taraflar arasında husumet olması, katılan hakkında düzenlenen ilk adli raporda '' darp cebir izinin'' mevcut olmadığının belirtilmesi ve katılanın soruşturma aşamasındaki beyanları ile raporlar arasındaki farklılıkları nedeniyle kovuşturma aşamasındaki beyanı birlikte değerlendirildiğinde; üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve somut delil bulunmayan sanıklar hakkında beraat hükümleri kurulmasına dair Yerel Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.