Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/653 E., 2016/273 K.

SUÇ: Fuhuş

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın fuhuş suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 12.160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümleri ile hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, suçlamayı kabul etmediğine, mağdurları otele kendisinin getirmediği, buna dair kamera kayıtlarının incelenmesi gerektiğine, mağdur ... Z.'yi tanımadığına ve kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdurların fuhşuna aracılık ettiği, onları aracı ile buluşma yerine getirip götürdüğü iddiasıyla açılan davada, Mahkeme, dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1.Fuhuş için tanıklarla görüşülen hattın kendisine ait olduğu yönündeki sanık savunması, mağdurlar ile tanıkların iddiayı doğrulayan beyanları, tanıklar ile mağdurların aynı odalarda kaldıklarına dair otel kayıtları, sanığın, mağdurları otel çıkışında beklerken yakalanması, adli sicil kaydı ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın aracılık etmek suretiyle atılı fuhuş suçunu işlediği anlaşılmakla bu yöndeki Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerine itibar edilmemiş, tanık Ü.K'nın ise dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerle uyumlu beyanda bulunması karşısında tebliğnamedeki görüşe de iştirak edilmemiştir.

2.Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca uygulama yapılırken kanun maddesinin ilgili fıkrası kararda gösterilmemiş ise de, bu hususun sonuca etkili olmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında, mağdur sayısınca fuhuş suçunun oluşacağı göz önüne alınmamış, mağdur ... Z.'ye yönelik fuhuş suçunu değişik zamanlarda birden fazla kez işlemesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası sanık hakkında uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamış kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "28.06.2014 tarih 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrilmesine karar verilmesi" hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği karardan “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine” ilişkin kısım çıkarılmak suretiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.