Yargıtay 4. CD 2021/14457 E. 2023/23429 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2015/641 E., 2016/59 K.

SUÇ: Aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali

HÜKÜM: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanık hakkında aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Tebliğname onama talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; evden uzaklaştırma kararının aile Mahkemesince reddedildiğine, sanığın hamile olan eşinin ihtiyaçlarını karşılamadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde sanık ve katılanın evli oldukları, sanığın katılanın 5 haftalık hamile olduğunu bildiği halde geçimini sağlamasına yardımcı olmadığı ve evi terk ettiği iddiasıyla açılan davada, sanık hakkında evden uzaklaştırma kararı verildiği ve boşanma davasının devam ettiği hususları göz önüne alınarak suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılan ve soruşturma aşamasında dinlenen tanık S.Ç.'nin sanığın, katılanın hamile olduğunu bildiği halde hastane masraflarını karşılamadığını, evin ihtiyaçlarıyla ilgilenmediğini beyan etmesi ve sanık hakkında verilen evden uzaklaştırma kararı nedeniyle eve gidemediği savunmasının Mahkeme kayıtları ile doğrulanmaması karşısında, sanığın suç tarihinde nafaka ödeyip ödemediği araştırılıp soruşturma aşamasında bilgilerine başvurulan H.B. ve Ü.S.Ç. tanık sıfatıyla dinlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, nedeniyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2023 tarihinde karar verildi.