Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; temyiz sebeplerine yer verilmeden kararın usul ve yasaya kararı olduğu belirtilerek hükmün bozulmasına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'nin asli müdahil olarak tarafı bulunduğu ... Asliye Hukuk Mahkemesinin dosyasında Mahkeme heyeti, bilirkişi heyeti ve tanıklar ile birlikte yapılan keşif sırasında, katılanın dava konusu yerin zilyetliğini, davanın taraflarından olan sanığın zilyetlik devir sözleşmesi ile devretmesi nedeniyle söz konusu yerin asli zilyedi olduğunu Mahkemeye beyan etmesi üzerine, hakimin sanığa bu beyana bir diyeceği olup olmadığını sorduğunda, sanığın "Av. ... o zamanlar benim umumi avukatımdı, sözleşmeye benim yerime sahte olarak imza atmıştır." dediği, bunun üzerine katılanın aradan sekiz yıl geçmiş olmasına rağmen neden şikâyet etmediğini sorduğunda sanığın "şikâyet edeceğim, daha senin bir çok sahtekarlığın var, bunların hepsi için seni şikâyet edeceğim" şeklinde müştekinin onur, şeref ve saygınlığına saldırı niteliğinde sözlerle alenen hakaret ettiği iddia olunmuştur.

1. Sanık suçlamayı kabul etmemektedir.

2. Katılan benzer anlatımlarda bulunmuştur.

3. Keşif sırasında katılan vekili olarak görev yapan ..., keşif mahallinde bulunan ..., ..., ..., ... ve ...'nın iddiayı doğrular yönde anlatımlarda bulunmadıkları belirlenmiştir.

4. Katılanın oğlu olan tanık ... iddiayı doğrular yönde anlatımda bulunmuştur.

5. Keşif tutanağında iddia yönünde bir anlatımın olmadığı tespit edilmiştir.

6. Yerel Mahkemece, sanık savunması, keşif sırasında katılan vekili olarak görev yapan ..., keşif mahallinde bulunan ..., ..., ..., ... ve ...'nın anlatımları karşısında, katılan ve tarafsız tanık olmadığı gerekçesiyle tanık ...'nin anlatımlarına itibar edilmeyerek mezkur suçtan beraat hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın suçlamayı inkar etmesi, katılanın oğlu olan ... dışında diğer tanıkların iddiayı doğrular yönde anlatımlarda bulunmamaları, keşif tutanağında iddia yönünde bir anlatıma yer verilmemesi ve tüm dosya kapsamı karşısında; atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kalan sanık hakkında beraat hükmü kurulmasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.