Karar Detayı

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Hakaret, tehdit, kasten yaralama

Sanık ... hakkında hakaret, tehdit ve kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının aynı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece;

1.Sanık ... hakkında hakaret, tehdit ve kasten yaralama suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

2.Sanık ... hakkında tehdit suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

3.Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat,

4.Sanık ... hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık ... hakkında verilen beraat kararlarını kabul etmediklerine, sanığın katılan ...'e vurduğunu ve hakaret ettiğini ifadesinde açıkça ikrar ettiğine, bu durumda verilen beraat kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna, mahkemece hakaret eyleminin kimin tarafından başlatıldığı araştırılmaksızın, tanık beyanlarına itibar edilmeksizin karar verildiğine, ilk haksız hareketin sanık ...'tan kaynaklandığının dosya kapsamı ile sabit olduğuna, sanığın atılı tüm suçları işlediğinin sabit olduğuna yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde taraflar arasında çocuk meselesinden çıkan tartışma sırasında katılan sanık ...'in sanık ...'a '' Şerefsiz '' demek suretiyle alenen hakaret ettiği, ayrıca '' Bugünün yarını da var, seni öldüreceğim '' diye tehditte bulunup tokat attığı ve saçından tutup çekmeye başladığı, katılan sanık ...'in hukuka aykırı bu saldırısı karşısında sanık ...'un da ona hakaret ettiği ve sonrasında '' İt ürür kervan yürür '' diye bağırdığı, kendisine tokat atılması ve saçlarından çekilme üzerine sanık ...'un da kendisini kurtarmak maksadıyla katılan sanık ...'in saçlarından tutup çektiği, daha sonra tanıkların araya girerek kavgayı sonlandırdığı, ilk haksız hareketin katılan sanık ...'ten geldiği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hakaret, Tehdit ve Kasten Yaralama Suçlarından Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararları Yönünden

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11 250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi oldukları, temyizlerinin mümkün olmadığı, aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Tehdit ve Kasten Yaralama Suçlarından Verilen Beraat ile Hakaret Suçundan Verilen Ceza Verilmesine Yer Olmadığına ilişkin Hükümler Yönünden

1.Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan vekilince ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde, gerek sanık ...'un aşamalardaki savunmalarında ilk olarak katılanın kendisine vurduğunu, kendisini kurtarmak için katılanın saçından tuttuğunu savunması, bu savunmasını doğrulayan tanık beyanlarının bulunması, sanığın katılana yönelik tehdit sözü söylediğine dair dosya kapsamında mahkumiyete yetecek derecede delil bulunmaması ve yine tanıkların tarafların birbirlerine karşılıklı hakaret ettiklerini beyan etmeleri karşısında, mahkemenin sanığın atılı suçlardan beraatine ve sanığın işlediği hakaret suçunun katılan sanık ...'in kendisine vurması şeklindeki haksız fiiline tepki olarak işlendiğine yönelik gerekçesinde hukuka aykırılık tespit edilmemiş ve katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Hakaret, Tehdit ve Kasten Yaralama Suçlarından Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararları Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle sanık ... vekilinin kanun yolu başvurusunun itiraz merciince incelenmek üzere dava dosyasının, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

B. Sanık ... Hakkında Tehdit ve Kasten Yaralama Suçlarından Verilen Beraat ile Hakaret Suçlarından Verilen Ceza Verilmesine Yer Olmadığına ilişkin Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

02.03.2023 tarihinde karar verildi.