Yargıtay 3. CD 2019/11381 E. 2020/2157 K.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR: Kasten yaralama

HÜKÜMLER: Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafiinin, sanık ...’un temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanıklar ve suça sürüklenen ... ...'un fikir ve eylem birliği içinde atılı suçu işledikleri, fiil üzerinde hakimiyet kurdukları, neticeye birlikte sebebiyet verdikleri tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin sanıkların eylemini 5237 sayılı TCK'nin 37/1. maddesi gereğince iştirak halinde işlediklerine dair kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak olunmamıştır.

Tüm dosya kapsamına, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... müdafiinin, sanık ...’un temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın, kendisine yönelen haksız saldırıları savuşturmak amaçlı ve saldırıyla orantılı eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 25/1. maddesi gereğince meşru savunma sınırları içinde kaldığı anlaşıldığından tebliğnamenin bozma istemli görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Mahkemece sanığın katılana yönelik eyleminde hem meşru savunma hem de zaruret halinin bulunduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de karar içeriğinden ve anlatımdan meşru savunma kapsamından karar verilmek istendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 223/2 d maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden CMK'nin 223/3 b maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından “gereğince hakkında CEZA TESİSİNE YER OLMADIĞINA” ibaresinin çıkarılması, yerine “ ve 5271 sayılı CMK'nin 223/2 d maddesi uyarınca beraatine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.