Yargıtay 23. CD 2015/2243 E.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Dolandırıcılık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sanıkları önceden tanımadığı, suç tarihinde ... aracılığı ile tanıştığı sanık ...'in katılana kendisini ... olarak tanıttığı ve katılanın kendisinden 4 ton zeytin aldığı karşılığında da, 5.000 TL para ödediğini ayrıca havale yolu ile sanık ...'in kardeşi olan diğer sanık ... adına da 300 TL gönderdiği, sanık ...'in kardeşi ...'ın evini, kendi evi gibi gösterip parayı aldıktan sonra zeytini teslim etmeden ortadan kaybolduğu, katılanın araştırması sonucu ...ismi ile kendisini tanıtan kişinin sanık ... olduğu, kendi evi olarak gösterdiği yerde ise kardeşi ...'ın oturduğunu öğrendiği, bu durumun tanık anlatımları ile de doğrulandığı, kendisine havale yolu ile katılan tarafından yine zeytin için havale gönderilen sanık ...'ın sözkonusu dolandırıcılık olayı ile ilgisi olmayıp adına gelen havaleyi ... isimli kişiye vermek için çektiğini beyan ettiği, ancak katılanın kendisini ... ile tanıştıran ... için para gönderdiğine ilişkin beyanı olmadığı gibi sanığın savunmasının inandırıcı olmadığı, katılanın kendisini ... olarak tanıtan...'i fotoğrafla teşhis ettiği, sanıklardan ...'in zeytin satacaklarını söyleyerek diğer sanık ... ile beraber katılanı dolandırdığı anlaşıldığından suçların oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10 108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "120 GÜN", "100 GÜN" ve "20X100=2.000 TL" terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.