Yargıtay 22. CD 2015/8472 E.

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Hırsızlık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre, sanık hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türü itibariyle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi gereğince sanık müdafiinin duruşma istemi reddedilerek dosya görüşüldü:

1 Sanığın atılı suçu inkar etmesi ve katılanın aşamalardaki beyanında, sanık ile aynı minübüste olduklarını, kendisinin ilk önce ayakta yolculuk ettiğini, daha sonra boşalan yere oturduğunu, sanığın da kendisinin sağ tarafına oturduğunu, inmek istediğini söylediği, sanığın da inmek istediğini söylediği ancak sanık inmeyince şüphelendiğini ve minübüsten indiktan sonra pantolonun cebine baktığında parasının çalındığını farkettiğini belirtmesi, bizzat sanığın parayı aldığına dair bilgi ve görgüsünün olmaması, katılanın sanığı 6 ay sonra teşhis etmesinin aynı minübüste yolculuk etmelerine yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair savunmasının aksini kanıtlayan her türlü kuşkudun uzak, somut, inandırıcı, kesin delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de,

2 Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulamasında (a, b, d, e) ve c bendindeki kendi altsoyu dışındaki kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendindeki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğun ise, koşullu salıverilmesine kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.