Karar Detayı

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2013/123 E., 2013/586 K.

HÜKÜMLÜ: ...

SUÇ: Karşılıksız yararlanma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2023 tarihli ve KYB 2023/60224 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/07/2013 tarihli kararının temyiz edilmeden 05/09/2013 tarihinde kesinleştiği ve sanığın adli sicil kaydından 2 yıllık denetim süresi içerisinde suç işlemediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 51/8. maddesi gereğince cezasının infaz edilmiş sayılıp sayılmayacağına ilişkin değerlendirmenin mahallinde Mahkemesince yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/09/2006 tarihli ve 2006/359 esas, 2006/7944 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, 05/07/2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 83. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 163/3. maddesinde yer alan "Abonelik esasına göre yararlanılabilen elektrik enerjisinin, suyun veya doğal gazın sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi halinde kişi hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklindeki düzenleme karşısında, İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan uyarlama yargılaması sonucunda anılan Kanun'un 163/3. maddesinde düzenlenen cezanın alt sınırının 1 yıl olduğu gözetilmeden, sanık hakkında 6 ay hapis cezasının belirlenmesi ve takiben aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 10 ay hapis cezası yerine, 5 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayininde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü ...'in yokluğunda verilen 10.07.2013 tarihli mahkûmiyet kararının sanığın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın ve bu doğrultuda yapılan 14.08.2013 tarihli tebliğ işlemi bu yönüyle usûlsüz olduğu, (aynı zamanda uyarlama yargılaması sonucunda verilen karar itiraza tabi olduğu hâlde, kanun yolunun da hatalı bir şekilde temyiz olarak gösterildiği) bu itibarla kararın usûlüne uygun kesinleşmediği anlaşıldığından, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2013 tarihli kararının hükümlü ...'e tebliğ edilip, (hükümlünün cezaevinde olması halinde, cezaevindeki hükümlüye 5271 sayılı Kanun'un 263. ve 35. maddelerine göre tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) usûlüne uygun olarak kesinleştirildikten sonra yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, İstanbul Anadolu 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2013 tarihli ve 2013/123 Esas, 2013/586 Karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.