Karar Detayı

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: Ceza Dairesi

SAYISI: 2020/554 E., 2021/83 K.

SUÇLAR: Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER: Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz taleplerin ayrı ayrı reddi

TEMYİZ EDENLER: Sanıklar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek karar onama, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın 05.03. 2021 tarihli "temyiz talebinin reddine dair'' ek kararı temyiz etmediği belirlenerek yapılan incelemede;

1 Sanık ... hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2 a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, temyiz isteminin reddine dair, 05.03.2021 tarihli ve 2020/554 E., 2021/83 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

2 Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'ın temyiz isteminin," suçsuz olduğu ve beraat etmesi gerektiğine, lehine hükümlerin uygulanması gerektiğine" sanık ...'ın" temyiz isteminin ise isnat edilen suçu kesinlikle işlemediğine, cezaevinde cinayetten 9,5 yıl yatan birisi olarak, tahliyeden 45 gün sonra hırsızlık gibi böyle adi bir suçu işlemesinin mümkün olmadığına, suçu işlediğine dair, parmak izi, tanık beyanı gibi somut delil bulunmadığına, yalnızca hırsızlık yapılan yerden geçerken kamera kaydında görüntüsü olmasından yola çıkılarak hakkında mahkümiyet kararı verilmesinin kanuna aykırı olduğuna, şüphenin sanık lehine yorumlanarak hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, mahkemece eski sabıkalı kişiliği dikkate alınarak hakkında kanaat cezası verildiğine, lehe hükümlerinin uygulanmadığına, 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğuna" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2 h, 143. maddelerinde öngörülen hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla sanıkların savunma haklarının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 b maddesi uyarınca Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.